Kan Gölünü Gördü- Altay Ömer Erdoğan

Günler çoğaldı cıvalı bir gökyüzünün ensesinde Kırıldı kanadı poyrazlarla yarışan serçelerin Bu sonbahar hiçbirimize bahar olmadı! Çürüyen bir alfabeydi zaman, elimizde kaldı Derken tüm kapıların içtenliğini kuşandı Önce kadınlar ve çocuklar, Sonra, ağrılarımız... Ağzını bıçak açmayan sözlüklere teyellendi öfke Yırtıldı gazetelerin en manşet yerleri Ama silinmedi toy belleklerdeki kara leke, Sonuçsuz denklemler, çok bilinmeyenli eşitsizlikler çemberinde Yaşamlarımızdı, korkuturdu hiçlikleri... Çemberin dışında kalmış biri, bozardı tüm oyunları, Yıkanırdı çamurun dostluğuyla, Yıldızlara bakan saçlarını suçlarıyla eğitirdi Soğuk, deler gibi gözlerini dikip, En kuytu köşelerin neşesine bir düğme gibi, zaman... Şimdi çıkmak için merdiven, inmek için ip istiyor sıradaki Kanın aktığını gördü ve koştu, Birilerinin koştuğunu gördü, Boş kuyulara duru su ol-an be an kırmızı bir atkıyla selamlanan sabahlarda Bir şeyler bilinmeli! içi boş kavramlarla bir hoyratlık denemesi Bir okulu çiçek, bir bahçeyi bıçak gibi okuyor Bileniyor bıçağın dostluğuna, Tarih düşülüyor yaşadıklarımızın altına, Kırmızının tarihte hatrı kaldı Asi nehirler ve onların çocuklukları... Sonra ipeğin ve baharatın yoluna koşulan at... Dingin ve rahat, koşuyor bu kansızlığı Biraz daha olgunlaş elma, Ey dipsiz kuyu! Biraz daha boy at