Captain ng barko si Lolo Emongko noong kalakasan pa niya. International cruise ship sana ang pangarap niyang barko. Kaya lang ay pang-local lang ang natupad ni Lolo. Pero syempre masaya pa rin naman siya. Dahil bata pa lang daw siya ay manghang-manghana siya sa lawak ng karagatan, lalo pa at laki siya sa kapatagan. Bihira daw sila magpunta sa beach, kaya naman sabik na sabik siya sa dagat. Yun daw talaga ang primary reason kaya siya nag-maritime. Ang totoo ay fascinated talaga si Lolo sa dagat. Kaya nga doon sa bahay nila ay taddad siya ng painting na may kinalaman sa dagat.
There are a lot of books about marine biology and about what's going on in the wilderness. The name of Lolo is Lolo's past life. There are a lot of stories about Lolo's past life. There are a lot of stories about Lolo's past life. I don't know what's going on with Lolo's past life. I don't know what's going on with Lolo's past life. But it's my favorite part of Lolo's past life.
Manila to Koron Palawan ang biyahe nila noon. Kalalampas lang nila ng Mindoro nang mapansin ng ilang pasahero na may ipo-ipo raw sa gitna ng dagat o yung tinatawag nila na Water Sprout. Kaya pinayuhan sila na pumasok sa kanika nilang cabin. Hindi naman daw nag-alala si na Lolo dahil malayo yun at hindi nila daraanan ang pwesto ng Water Sprout. Medyo nawirduhan lang sila dahil ilan sa crew nila ay may tinuturo sa tubig. Na-curious din daw si Lolo kaya lumabas sila ng bridge at sumilip.
They saw a large anino in the middle of the park. They were so large as large as they were in the middle of the park. When they saw them from side to side, they saw a large anino in the middle of the park. And they saw a large anino in the middle of the park. Ubud din daw yun ng haba dahil hindi nila matanawan ang dulo noon. Sa tagal na raw na nakasakay sa barko ni Lolo Emong ay ilang ulit na siyang nakakita ng mga balyena sa Mindoro. Pero sisiu raw ang mga yun sa sukat ng nilalang na nasa ilalim ng barko nila. Hindi rin daw yun pulutong ng mga sardinas dahil sana raw ay makikita nilang kumikinang yun. At sana raw ay hinahabol ng mga dolphin o pating at marami daw sanang mga ibon. Ang kaso ay walang kahit alin sa mga yun. Isa raw sa kanila ang nagbagsak ng tinapay para makita kung maghihiwa-hiwalay ang mga isda kung pulutong ngayon.
Kaya lang ay bumagsak lang daw yung tinapay sa ibabaw noong nilalang, as in nakapatong lang at kitang kita raw nila na kasamang lumalayo noong anino yung tinapay na nakapatong. Doon na raw tuluyang natakot si nalolo, dahil kung anuman daw ang nilalang na yon ay ilang talampakan lang ang agwat sa kanilang barko. Kung magbe-bridge daw yun kagaya ng mga balyena, ay chak natataob sila o mahahati. Hindi raw malaman ni na lolo ang gagawin nila, kaya nagsibalik na lang sila sa kanika nilang pwesto. Natatakot din daw siyang pabilisin ng barko, dahil baka mabulabog yung nilalang sa ilalim at saka mag-bridge. Hinayaan na lang daw nilang steady ang takbo ng barko, hanggang sa sabihin ng isang engineer na nakalampas na sa kanila yung nilalang. Nakita pa raw nila ang buntot noon. May buntot talaga, kaya ibig sabihin ay isdang malaking nga. Ang direksyon daw na punterya noon ay yung water sprout.
At napansin nila na unti-unting ang nawala yung water sprout nang sa palagay nila ay malapitan yon ng nilalang. Sa dami raw ng mga nabasang libro ni Lolo Emong tungkol sa mga isda at balyena, ay walang tumugma sa tinataya niyang sukat noong nilalang na dumaan sa Mindoro kasabay nila. Iniisip na lang niya na sa sobrang lawak at lalim nga ng karagatan ay napakarami pa rin nilalang na nakatira doon na hindi na idodokumento ng mga siyentipiko. Quento lang ito ng tatay ko noong bata pa raw siya. Ako nga pala si JD Serneb. Magandang araw po sa inyo at sana ay mapansin nyo itong isishare kong kwento. Noong bata pa raw si tatay, mga edad 10, ay kapitbahay nila ang kapitan ng barangay na tawagin na lang nating Kapitan Carding.
Sabi ni tatay, nakalakhan na niyang kapitan ng barangay nila, si Kapitan Carding. Wala naman daw silang pakialam noong bata pa siya. Hindi siya aware sa election at tinatawag na political dynasty. Binata na raw siya nang ma-realize niyang mali pa na yun. Si Cap daw kasi ay tsuhin ng mayor at pinsan ng dalawang konsihal ng bayan. Sabi-sabi na kaya mahigpit ang kapit niya sa kwestong yun ay dahil na rin sa iba pang kaanak na politiko. Wala naman daw naaalala si tatay na masamang gawain ni Cap dahil kapitbahay nga lang nila ito.
. . . . . . .
Ayaw rin daw pabisitahin ni Cap ang ibang tao roon sa bahay ni Manang Iska. Kahit naman daw si Manang Iska ay hindi nagpapapasok ng mga tao kung hindi rin lang si Kapitan Carding. Hindi raw ito sumasagot kapag may kumakatok o tumatawag na kapitbahay. Tanging ang kapitan lang ang gusto nitong kausapin. Hanggang sa isang araw ay namatay na nga si Manang Iska. Grabe raw ang iyak ni Kapitan Carding noon na parang nanay niya mismo ang namatay. Akala raw nila ay dahil sobrang lungkot nito na namatay ang matanda niyang kaibigan. Yun pala ay tears of joy yun. Sa wakas daw kasi ay tapos na ang responsibilidad niya sa matanda. Sir Neb, sabi raw ni Kapitan Carding ay aswang si Manang Iska.
Ang mga karne na dinadala nito sa matanda ay suhol para hindi na ito lumabas ng bahay nito at mameroesyo pa ng ibang tao. Hindi malinaw kung papanong nalaman ni Kapitan na aswang si Manang Iska. Basta kayaraw ito laging bumibisita sa matanda ay para siguraduhin hindi ito nagugutom sa hilaw na karne. Nang mapasok ng ibang tao ang bahay ni Manang Iska, ay may mga nakitang nakatipon na buto ng tao at hayop sa ilalim ng papag nito. May malalaking buti rin na naglalaman ng mabahong langis dahil may iba't ibang klase ng dumi na nakababad. Bukod pa roon ay mayroong mga maninipis na plastic na nang tignang mabuti ay balat pala ng tao. Ang sabi raw ni Cap ay balat yon ni Manang Iska. Nagpapalit balat daw ito kapag nagiging aswang. Pero dahil matanda na ay hindi na nakakalabas ng bahay dahil mahina na. Sabi ni tatay ay closed casket ang lamay ni Manang Iska.
Sabi ng ilang nakakita noong bukas pa ang kabaong ay banat na banat daw ang balat nito sa mukha kaya hindi na makapikit. Napunit na raw ang talukap sa pagpipilit ng mga taga-punerarya na maipikit ito. Pati raw mga labi ng matanda ay nabanat na. Nakalitaw raw ang mga ngipin at may sumibol pa na pangil. Nung sumunod na eleksyon ay tumakbo na naman daw na konsihal ng bayan si Kapitan at nanalo ito dahil ang pinapamalita niya ay pinagtanggol ang bayan ni na tatay laban sa aswang. Pakiramdam daw nila noon ay nagamit lang si Manang Iska para pasikatin sikap.
But because of some other things that happened in the house and in the same time, many of them were still believed in the story of Captain. Good day po sa lahat ng tagapakinig at sa inyo, Sir Nev, pati na rin sa pamilya mo. Ako nga pala si Kim. Ibabahagi ko ang kwento na nasaksihan ko mismo. Mahigit sampung taon na rin ang nakakaraan. Election season yun. Marami kaming paupahang bahay sa tapat lang din ang tinitirhan namin. Maganda ang lokasyon ng mga bahay namin, Sir Nev. Malapit kami sa lahat ng pangunahing establishments, pati ng mga government offices at public school. Kaya nga may maliit na kainan at tindahan sa tapat namin. Dagdag kita na rin.
Dala na rin siguro ng lokasyon namin kaya yung bahay namin ang napiling upahan ni Cap para gawing headquarters. Sabi pa ni Cap ay maganda ang vibes niya sa bahay namin. Pangatlong beses na niyang lalaban bilang kapitan ng barangay namin. Doon sa unang dalawang pagkakataon ay hindi siya sinwerte. May kutob daw siyang sa pangatlo ay mananalo na siya dahil swerte ang hatid ng bahay namin. Medyo na pressure kami noon dahil sa sinabi niya. Tiwalang tiwala si Cap na mananalo siya dahil sa bahay namin. Magmula ng umupa sila roon ay palagi ng napakaraming tao. Mga supporters niya at kapwa kandidato sa ticket nila.
It's always a lot of our own, because we have a lot of our own, we have a lot of our own, we have a lot of our own, we have a lot of our own. But Sir Nev, what happened to Cap? Lancelot is a lot of our own, and all of our own, we have a lot of our own. We have a lot of our own, we have a lot of our own. We have a lot of our own, we have a lot of our own. We have a lot of our own, we have a lot of our own. We have a lot of our own, we have a lot of our own. We have a lot of our own. We have a lot of our own.
I was going to ask for a couple of days, because I was going to eat with my dad. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days, I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days. I was going to ask for a couple of days.
Sir Nev, straight akong lalaki. Pero saksakan ng gwapo yung lalaking yun. Panis ang mga K-pop idol at Hollywood actors sa mukha niya. Pero dahil nga napakaliwanag niya at may kakaibang dating, ay nangingilabot ako sa kanya. Basta alam ko na hindi tao ang nilalang na ito. Nakarating siya sa tapat ng bahay namin. Nakita siya ni Cap at nilapitan. May pinag-uusapan sila pero hindi ko marinig dahil parang walang boses na lumalabas sa bibig ni Cap.
Yung itsura niya ay parang alalang-alala, tapos ay tumangu siya at tinapik sa balikat yung lalaki. Napakurap lang ako at biglang nawala yung nagniningning na lalaki. Tapos si Cap naman ay sinabing sa susunod na lang nila itutuloy ang kasiyahan dahil may nakapagtip daw sa kanya na may mga paparating na armadong kalalakihan. Magsiuwi na raw ang mga bisita at doon dumaan sa kabilang kalye. Nagpanik ang mga bisita ni Cap pero pinakalma niya ang mga yon at sinabihang magiging okay din ang lahat. Walang mapapahamak kung magsisiuwi na lang sila.
Ako agad si tatay sa amin at sinara ang gate. Nilak niya. Nagsialisan na rin yung mga bisita ni Cap, pero yung iba ay nagpaiwan at pumasok sa loob ng bahay. Sir Nev, paya pa naman ang gabing yon. Walang nangyaring hindi maganda at wala namang armadong mga lalaki na dumating. Pero nagkatakutan yung mga residente. Kasi kinaumagahan ay nagkwento sila na may nakitang nakaparada sa bungad ng kalya namin. May bumabaraw doon ng mga lalaki. May dalang mahahabang baril. Naglakad sila papasok. Pabalik-balik daw sila bago sumakay ulit sa owner at umalis din. Maaaring yun na nga ang tinutukoy ni Cap. Pero dahil walang ang mga tao sa labas ng bahay, ay hindi natuloy ang pinabalak ng mga yon. Sinabi ko kay tatay ang nakita ko. At sinabi naman niya yon kay Cap.
Agad na pumunta si Cap sa bahay namin. Kinausap niya ako. Sinabihan na huwag ko na raw ipagsabi sa iba ang nakita ko. Ayon sa kanya Sir Nev, bantay daw niya yung lalaking nakita ko. At ito ang nagpayos sa kanya na sa bahay namin umupa. Wala raw ibang nakakita doon, kundi si Cap lang. Kaya hindi rin niya malaman kung bakit ko yun nakikita. Maaari daw na may kakayahan ako na makakita ng mga bantay. At posible raw na magkakaroon din ako.
Two weeks ago, Cap, while they were in the house. Next is the other position at the other position. They were still in the political position. They were still in the politics of Cap, and they were still in the house. They were still in the house. They were still in the house. They were still in the house, and they were still in the house. Hello, Bosneb. Thank you for accepting it. I'm calling you VL, one of the best mystery of the pandemic.
Frontliner kami noong naka-lockdown pa. 24 oras na nakabantay sa boundary ng barangay namin para walang makalabas o makapasok na walang tamang papeles. Nakakapagod at minsan ay nakakasagutan pa ang makukulit. Pero kadalasan naman ay may libre kaming merienda na galing sa mga taong nakaka-appreciate ng hirap namin. Tambak ang pagkain namin noon at minsan ay jumuduti talaga kami para makakain. Usong-uso pa naman noon yung milk tea. Araw-araw kaming pinapadalhan ng milk tea ng mga tindahan dito. Pinaghalong saya at lungkot tuloy ang pakiramdam namin. Bukod doon sa dalawang nabanggit, ay nakaranas din kami ng takot ng isang gabi ay may sinaway kaming babae. Alas 8 ang curfew. Pagpatak ng ganoong oras ay wala na kaming pinapayagang makalabas o makapasok. Maliban na lang kapag emergency. Tahimik na tahimik na ang kalsada dahil wala na talagang dumaraan, mapatao man o sasakyan. Pati nga mga alagang pusa at aso ay hindi lumalabas.
. . . . . . . . .
Noong umpisa, natatawa na lang kami kasi kampay ng kampay yung mga braso noong babae at parang gusto na niyang dakutin si Nakap. Tapos maya maya, sumigaw na siya. Doon na kami lumapit at napansin namin na umatras si Nakap. Pagkalapit namin ay nakita naming halos lumawa na yung mga mata noong babae at nakabakat na yung mga ugat niya sa liig at mga braso. Yung mga daliri niya sa kamay ay nakakurba na. Parang mga ngalmot. Kinausap pa rin siya ni Cap at sinabihang ihahatid na lang siya sa ospital kung may nararamdamang masama sa katawan. Inutusan kami ni Cap na kunin ang patrol kaya tumakbo yung dalawa sa amin. Naiwan ako si Cap at dalawa pang tanod. Nilapitan uli ni Cap yung babae. Dahan-dahan at nakataas ang mga kamay niya.
Bigla na lang dinamba noong babae si kapitan at kinagat sa braso. Nagkasigawan na kami at dinamba rin kami noong babae. Pilit namin siyang pinahihiwalay kay Cap pero napapasigaw na lang din si Cap dahil sa pagkakagat sa braso niya. Wala na kaming choice kundi pupukin yung babae. Sa kabubuntal namin ay bumitiw din naman siya at lumayo kay Cap. Duguan yung bibig noong babae at dinilaan niya pa yung dugo bago siya tumakbo ng mabilis. Kinabol namin pero hindi na namin inabot dahil biglang nawala. Pero may nakita naman kaming isang itim na ibon.
na lumipad pabalik sa amin. Nung balikan namin si Cap ay siya ang sinakay sa patrol para maisugod sa ospital. Grabe pala yung pagkakagat sa kanya noong babae dahil lumaylay ang laman sa braso niya. Hindi na mukhaan yung babae dahil hindi na hagit ng CCTV yung pwesto nila ni Cap. Ang nakunan lang ay yung isasakay na sa patrol si Kapitan. Kahit yung ibang CCTV ng mga kalapit na bahay ay hindi rin nahagip yung babae nang habulin namin. Dahil parang itim na anino lang siya na mabilis na nawala. Sobrang bilis nga kasing tumakbo. Kahit noong ipasketch namin ito ay walang nakakilala sa kanya. Malamang ay dayo lang daw yun sa barangay namin. Ang isa pang nakapagtataka ay yung sugat sa braso ni Kap. Sabi ng mga nurse at doktor ay parang asuraw ang kumagat dito dahil sa mga bakas ng ngipin. Nagkatinginan na lang kaming lahat.
Ayaw maniwala ng mga nurse at doktor na babae ang kumagat kay Cap. Pinipilit namin na tao yun at hindi aso. Magmula noon, hindi na namin uli nakita yung babaeng yun. Malamang nga ay naligaw lang yun sa lugar namin. Sana lang ay hindi na siya bumalik. Janitor sa barangay hall ang asawa ko. At sa kanya nagmula ang kwentong ibabahagi ko ngayon. Magandang araw nga po pala Sir Nev. Tawagin mo na lang akong Melda. Ako po ay masugid nyong tagapakinig sa YouTube at follower sa Facebook. Mapagtyagaan nyo sana itong totoong karanasan ng asawa kong si Romar.
Hindi naman regular ang sahod ni Romar sa barangay. Hindi rin kasi regular ang paglilinis doon. Once a week lang siya pinatatawag ni Kapitan at minsan kapag may mga ganap doon at dumarami ang mga tao. Katulad halimbawa kapag may turukan ang mga bata. Ang totoong trabaho ng mister ko ay elektrisyan at welder sa isang auto shop. Proud akong sabihin na talagang raketero ang asawa ko at pinapasok lahat ng marangal na trabaho basta kaya lang din niya.
Ilang taon na ang nakakaraan nang mamatay habang nasa pwesto si Kapitan Gonzaga na siyang kumuha noon sa servisyo ni Romar. Ang pumalit sa kanya na si Kagawad Mente ay lumaban din na Kapitan nung mag-eleksyon at nanalo. Hindi niya inalis sa pagiging janitor si Romar at naging malapit din sila. Isang beses ay napakiusapan si Kapitan Mente ng isa naming kabarangay na mahiram ang function room na nasa second floor ng barangay hall para sa gaganaping binyag ng apo nito. Pinapunta ni Kapitan Mente si Romar para makatulong sa pag-aayos at paglilinis na rin.
Kinagabihan nang matapos ang kainan ay nagkakwentuhan muna daw si Naromar kasama ang ilang kakilala. Nagiinuman pa raw sila dahil bumili pa ng beer ang tatay ng batang bininyagan. Tapos na raw silang maglinis noon at nagpapahinga na lang talaga. Nagkagulatan daw sila nang makitang umuusog ang dalawang magkapatong na silyang monoblock. Dahil dalawang magkapatong nga ay napaka imposible na magagalaw yun ng hangin lalo pa at electric fan lang naman daw ang hangin nila sa function room.
Bukas ang mga bintana pero hindi naman daw mahangin. Natigil sila sa pagkukwentuhan at pinanood na lang na umusog papunta sa bintana yung upuan. Mga lampas isang minuto raw yun na parang hinihila dahil umaangat pa ang dalawang paa. Pagkarating sa tapat ng bintana ay parang may humawi pa raw ng kurtina noon. Nagbiroan pa raw sila na baka nakikiparty si Kapitan Gonzaga. Kung may magmumulto raw kasi sa parangay hall ay walang iba kundi si Kapitan Gonzaga. Ito lang kasi ang alam nilang namatay roon.
Natagpuan itong walang buhay sa banyo, inatake sa puso at napagok ang ulo. Sabi pa raw ni Kapitan Mende ay pwede namang makiupo sa lamesa nila si Kapitan Gonzaga. Maya-maya nga raw ay may natumbang bote sa mesa nila. Doon na raw sila nagpulasan para bumaba. Tawanan daw sila ng tawanan at humihingi ng pasensya kay Kapitan Gonzaga.
Ang nakakapangilabot pa rao Sir Nev ay yung kwento ng ilang kabataang nagbabasketball sa tapat ng barangay hall. Ilan daw sa mga yon ang nakakita sa figura ng isang matandang lalaki na nakasuot ng azul na polo shirt doon sa second floor. Nakatayo lang daw sa bintana at parang pinapanood sila. Hindi raw maaninag ng mga yon ang muka dahil nga madilim. Yung eksaktong pwesto ng bintana kung saan umusog yung upuan, doon daw ang eksaktong pwesto kung saan nakita ng mga binatilyo yung nakatayong matanda.
Taasan daw ang mga balahibo ni Naromar dahil malakas ang paniniwala nila na si Kapitan Gonzaga yun. Lalo pat noong nabubuhay pa ito ay laging asol na polo shirt ang suot niya dahil yun ang dating uniforme sa barangay. Nagpamisa si Kapitan Mente para kay Kapitan Gonzaga. Siguro daw ay bumibisita lang ito sa dating nasasakupan at pinapanood ang mga nangyayari. May ilang pagpaparamdam pa raw si Kapitan Gonzaga sa barangay pero hindi naman daw sila gaanong natatakot. Kagaya nga ng sinabi ni Kapitan Mente ay bumibisita lang ang dati nilang kapitan.