Kaptan- Atilla İlhan

Eflatun gözlerinin olduğunu bilmiyordum, Gece yarısını yaşamaktan yorgunum, Ben değiştim biliyorum, hem sakal bıraktım Şiirlerim külrengi kumrular gibi uçuyorlar Paris’in gökleri aklımı başımdan alıyor Bana seni, senden evvelki kızı hatırlatıyor, Işıklar kırmızı yandığı zaman duracaksın Ben değiştim, biliyorum, hem sakal bıraktım Ölsen tanıyamazdın, Burnumun dibinden geçti, geçen gün beni tanıyamadı Oysa sabah-akşam üçümüz viyana kahvesi ve sıcak rom içerdik Üstelik o krapfen severdi, Güzel olurmuş Neden ve nasıl sevdiğini anlayamadım gitti Yalnızlıktan da kurtulup yalnız kalmak isterim Montmartre metrosu civarında seni gözden kaybettim o yine arkanda mıydı? Hiç dikkat etmedim Bir gazete aldım ama evde okuyacağım Mağrur bir totem gibi sussam, konuşmasam Ve türküm kaybolsa, sessizliğin hırçın türküsü Ve ben unutulsam, Ve yazdığım şiirler, Senin için yazdıklarım, herkes için yazdıklarım Eski padişahlar gibi unutulsa birer birer Ve ben seni unutsam, hiç hatırlamasam hiç mi hiç İhanetini hatırlamasam, şehvetini hatırlamasam Ellerim oldum olasıya seni unutsalar, Eflâtun gözlerini bir Grog kadehinde unuttum