Kar Parçaları- Paul Celan

KEKELENEREK DİLE GETİRİLECEK DÜNYA, Onun konuğu olacağım ben, Bir ad, terlenecek duvardan aşağıya, Ve bir yara yalayacak o duvarı aşağıdan yukarıya. DUYDUM Kİ, BALTA ÇİÇEK AÇMIŞ, Duydum ki, o yer adlandırılamazmış, Duydum ki, o yere bakan ekmek, adamı iyileştirirmiş, Kadının o adam için pişirdiği ekmek. Duydum ki, onlar hayat için tek sığınak derlermiş. TAŞLARIN atılması böceklerin arkasından. O sırada gördüm ki, içlerinden biri yalan söylemiyordu, Çaresizliğime alıştım, diyerek Tıpkı senin yalnızlık fırtınan gibi, O da başardı enginlere yayılan bir sessizliği... TARLA FARESÎNİN sesiyle çıkıyorsun yukarı, Keskin bir ayraçla, Beni gömleğimden tenime kadar ısırıyorsun, Seni gölgelerle ağırlaştıran konuşmamın ortasında, ağzıma bir bez kapatıyorsun...