Kara Şapkalı Haydut- Yılmaz Gruda

Benim hiçbir zaman şapkam olmadı Ne beyaz ne kara Sevmediğimden deyip geçiyorum. Geçsem iyi-kara şapkalar çalıyorum düşlerimde Kaç çocuksu yakalıyorum kara şapkalar altında beni Sonra nasıl yoruluyorum, anlatamam Sevmediğimden deyip uyanıyorum Bakıyorum, benim saçlarım hiçbir zaman olmamış Ne beyaz, ne kara Sevmediğimden deyip ıslık çalıyorum. Sen hep orada acı ışıkta dursan, kendiliğinden güzeldi Birden kim dedi yüreğime yürü? Birden niçin benim hiçbir zaman şapkam olmadı? Ya beyaz, ya kara. Sen hep bir denize karşı oturuyordun Sen yine aynı denize karşı mı oturuyorsun? Ben sustuğuma karşı oturuyorum Seni bana bağırıp, benim diyorum Benim hiçbir zaman şapkam olmadı Ne beyaz, ne kara. Hep bir yerlere gidecekmiş gibi yaşadı: Düzen dışı, okunaksız, tedirgin. Bir gün baktı ki bu dünya göze-göz dişe diş; Bir gün baktı ki bu dünya yaşanmayacak kadar güzel. Bir büyük deniz düşünerek sustu. Artık sana şiir yok. Artık, hiç kimselere yok. Şimdi bir nehirde gidiyor kara şapkası Deniz bağırıyorum bir nehir odasında ve ben neden buradayım? Sular sebepler dokuyorum: Büyüsem, büyüsem insanı Sonunda şapkasızlığım oluyor hepsi Şapkasızlığım oluyor sebeplerden hiçbiri Sadece ben üşüyorum herkesleri Herkesler bir üşüse bilir misin n'olucak kendini? Sebeplerin hiçbiri Eğer hala varsan, Eğer haydutsam sana kara şapkalı Ne olur emanetçiden kitaplarımı al Git suya koy menekşeleri Ocakta gaz olacak çayı hazırla Saçlarını omuzlarına bırak: öyle daha Kapıyı açtın mı bir denizle ordayım Bir denizle: ne beyaz ne kara Döndüm, İnsanı yağmurda unutmuşlar, Çürüyor Bir nedeni olacaksa, ben bulamadım Yıkılıp gitmiş olanların en güzel olanı bu Kitaplarım hiç olmayacak artık. Sana bir şeyler olmuş, anlıyorum Değil mi ki benim hiçbir zaman şapkam olmadı demişim Hiç solmayacak menekşeler düşündüm sana. Ben bir türlü buradan olamadım Ne var ki, Kendim için kovalamıyorum kendimi Ben bir türlü buradan olamadım Bir deniz atıyla gidiyorum kitapsız, şapkasız Gidiyorum Gidiyorum her sabah.