Kara Sevda

Bir sonbahar yaprağı gibidir hayatım, Ayın solgun ışığında titreyen; Huzursuzdur ve hemen son bulur. Bir yaz gülü gibidir hayatım, Sabah göğüne açılır İnsan ki, anılardan bir buluttur Hayatın sonsuzluğa akıp giden göğünde, Savruldukça çoğalır, çözüldükçe birikir... Son damlası düşmeden toprağın rahmine, Kimbilir kaç mevsim görür Kaç rüzgâr geçirir... Seni içimden söküp atmaya çalıştım. Ama yapamadım. Kalbimi kazdıkça altından hep kara sevdam çıktı, seni buldum. Ben senin gözlerinde hayatı öğrendim. Benden gitme diye içime döküldüm. Yeniden sana doğdum…Nasıl anlatsam bilemiyorum,içim içime sığmıyor. O deli dolu neşe dolu kişi ben değilim sanki. Dışarısı buz gibi lapa lapa kar var, benim içim yanıyor. Eksi kırk derece soğuk suda bile yüzerim, inan ki. Suç benim değil ki; şiir kokuyordu bakışların. Yazmamak gözlerine ihanet olurdu. Hani derler ya, ömründe bir kez çıkar karşına. Öylesin işte, ilksin, sonsun...Sonsuzsun bende. Ben seni gözlerim kapalıyken bile bulurum. Sende bana ait olan bir şey var. Aşkı seçemezsin, o seni seçer. Sen usul, ben yavaş, kime yaraşır bu sessizlik? Kim biner bu gemiye insandan kıyılar yapılırken? Yetmez mi dalgası? Ben seni kana kana sevmek istiyorum. Saniyeleri biriktirip, koskoca bir ömür yapacağım. Benden geçemeyeceksin...Sana söz veriyorum. Martıların kanatlarında olmak özgürlüktü gökyüzünde. Uçsuz bucaksız bir umman. Bir derya bu sevda. Sevda kelimesi cesaret ister,kara kara düşünmeler ister,çile çekmek icap eder. Velhasıl sevda demeye cesaretim var bu kadar uzaktan severken. Başından geçenlere rağmen, mutlu sonla biten bir masal olalım isterdim. Sen gelene kadar, ben bir kalbim olduğunu bile unutmuşum.