Karaneh-YE Zaman - Mohammadreza Lotfi & Nasser Farhangfar

کرانه‌ی زمان اجرای خصوصی در اصفهان، دشتی، شور، همایون و چهارگاه کمانچه و سه‌تار: محمدرضا لطفی تنبک و آواز: ناصر فرهنگ‌فر بداهه‌نوازی در منزل مهران لطفی – ۳ آبان ۱۳۷۲ چون مُرده شوم، خاکِ مرا گُم سازید احوالِ مرا عبرتِ مردم سازید خاک تن من به باده آعشته کنیدوَز کالبدم خشتِ سَرِ خُم سازید نامدگان و رفتگان از دو کرانه‌ی زمان سوی تو می‌دوند هان! ای تو همیشه در میان آه که می‌زند برون از سر و سینه موج خون من چه کنم که از درون دست تو می‌کشد کمان ز گلبن چید گل‌چینی گلی را شنید از پی صدای بلبلی را تو خرسندی گلی چیدی و رفتی ندانستی که آزردی دلی را گریه می‌گیردم از بیهوده خندیدن گل که همین خنده شود خود سبب چیدن گل چه نیازی‌ست به چیدن ، که دل انگیزتر است بر سر ساقه‌ی فیروزه نشان ، دیدن گل چمن و باغ و درختان ، همه در وجد آیند زین به هر سوی گراییدن و رقصیدن گل می‌شکستند که دستی سوی هر گل نرود می‌شنیدند اگر نغمه ی نالیدن گل آنقدر زود شود پرپر و بر باد رود که نماند به کسی فرصت بوییدن گل از لای شکاف شاخه‌ی گل دزدیده دراو نگاه کردم می داد به باد زلف و می گفت روز همه را سیاه کردم فهمید کسی کنار باغ است چون خنده‌ی قاه قاه کردم بلبلی برگِ گُلی خوش رنگ در منقار داشتو اندر آن شور و نوا خوش نغمه‌هایِ زار داشتگفتمش در عین وصل، این ناله و فریاد چیست؟گفت ما را جلوهٔ معشوق در این کار داشتگر نظری هست و نه بر روی توست، بر خطاست‏ور گذری هست و نه در کوی توست، نابجاستآنکه بسنجید رخت را به ماه ز اشتباه‏گفت که هم سنگ ترازوی توست‏، از تو کاستنه در مسجد گذارندم که رندمنه در میخانه، کاین خمار خام است!برای مسجد و میخانه راهی ستغریبم عاشقم کاین ره کدام است؟