Karanlıkta Erimek, Aşka Dair Nesirler- Ümit Yaşar Oğuzcan

Şurada bir kapı olmalı Senin ölümsüzlüğüne açılan bir kapı olmalı şurada Bulabilsem, kollarımın bütün gücüyle vuracağım Er geç sesimi duyuracağım sana Başımı soğuk demirlere dayayıp, adını söyleyeceğim mahşer gününe kadar Dünyaya ilk gelişimiz değil bu Yüz binlerce yıl önce, bir de taş devrinde gelmiştik Senin için vahşi hayvanlar vurmuştum o zaman Pars dişlerinden bir gerdanlık yapmıştım boynuna Nice mağara duvarlarına güzelliğini kazımıştım Nasıl hatırlamazsın? O zaman da gökyüzü bu kadar mavi, Ormanlar yemyeşildi O zaman da yalnız karanlıktan korkar, Güneşi tanrı bilirdik Bunca yüzyıllardır, inan Hiçbir şey değişmedi yeryüzünde Belki biz değiştik Sevgilerimizi söyleyemez olduk Göremez olduk nice güzellikleri Yalanı öğrendik, Utanmayı öğrendik, İnandık sonraları...Bütün yaratıklardan üstün olduğumuza Büyük zekamız önce kafesi, zinciri, zulmü icat etti İyilik güzellik ve doğruluk adına hiçbir şey kalmadı inandığımız Aradan bin yıllar geçip, atom parçalanıncaya kadar- Zaten paramparça olmuştu insanlığımız Böylece bir karanlığa düştük Karanlık bizi başka bir karanlığa götürdü Sarnıçlardan, dehlizlerden, girdaplardan geçtik Sana yaklaşmak için, dallarından gün ışığı geçmeyen ormanlara düştük Aramızdaki demir kapı belki hiç açılmayacak.... Senin ışığını görmeden kapanacak gözlerimiz Karanlık aman vermiyor Hangi kapıyı aralasak, gece Ne yapsak, çaresiz Kokunu getiren rüzgar da olmasa, bir manası kalmayacaktı yaşamanın Şimdi hiç değilse, hayaliyle avunmadayız Zaman içinde bir başka zamanın İnsan çırpındıkça, bir bataklığa saplanıyor Yaşadıkça, ölüme Çaresiz olmak bir şey değil...Çaresizliğini kabullenmek zor geliyor insana. Aynaya bakıyorum. Bir beyazlık, bir boşluk Hani benim yüzüm? Dudaklarım, ellerim? Hani? Halbuki gözlerim de görüyor...Kör değilim. Fakat sen varsın içimde. Verdiğin her kederin yüreğimde yeri var. Hangi kitabı açtıysam, seni okudum yıllardır. Ne zaman şiir yazmak istediysem, Seni yazdım Yorgundum Kuşkuluydum İliklerime kadar bendim. Kadındın, ama önce insandın. Güzeldin, ama önce iyiydin. Dağlara, taşlara güzelliğini haykıracağım. Ve bütün yaratıklara, rüzgarın söylediği bir masal gibi seni anlatacağım. Yakan, kör eden bir karanlığın var senin. Nefes nefes yaşadığımız, avuç avuç içtiğimiz bir karanlığın var. Olduğun gibi seviyorum seni...Olmanı istediğim gibi değil! Kahrolası zamanın ortasında, büyük bir fırın yanıyor besbelli Alevleri asırlık çınarlar gibi, büyük bir fırın yanıyor Görüyor musun? Birazdan güneş doğacak Dolu dizgin atlılar geçecek yüreğimden Seni düşüneceğim.. Yaşıyorsam; gelecek günlerin seni getireceğine inandığım içindir. Bir yol var bildiğim; sonsuzluğa giden Senden geçiyor. Bir ışık var gördüğüm; aydınlatan geceyi, Senden geliyor. Bir ses var duyduğum; bütün çaresizliklere meydan okuyan. Şimdi bütün ihtirasların sustuğu saatteyiz Elini sürdüğün her şey yok olabilir Her şey eriyebilir şu anda... Bu, varlığın yokluğa yaklaştığı andır Zayıf ellerin bu anda bütün yaratıklardan güçlü, Bu an, iri gözlerinde her şey yüce Ne insanlar fani Ne dünya ölümlü Al beni de erit ateşinde gözbebeklerinin Erit beni... Ruhumu aşkının potasında yak Kahrolsun bu karanlıklar Gittiğine inanmıyorum. Gel demeyeceğim. Bu mesafeler Bu zaman... Ben seni istiyorum Ya seninle yaşamak, Ya da sende yok olmak...