Karantina İkinci Perde- Beyza Alkoç/ Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı- Richard Brautigan/ Üç Aynalı Kırk Oda- Murathan Mungan

Nasıl unutuşa dönüşür insan böyle? Güzellik ölümle biter mi hiç? Kırk beş yıldır beni insan eden, yüreğindeki o sabırlı merhamet soğumasın diye, ''Papatyalarla dokunmak'' dizisinde gibi hissediyordum. "Yaklaş, ama dokunma..." "Biliyorum, yorgunuz. Sanki bir oyun içinde, birbirimizden habersiz iki köle olmaya mecburuz.'' diyordu şarkının sözleri... Gökyüzünde sönmüş binlerce yıldız var. Ama parlamadıkları için kimse onların varlığından haberdar değil. Ben de onlardan biriydim. Varlığımla yokluğum birdi. Diğerleri gibi parlamıyordum. Kendisini sevmek için olsun, İnsan bir iyilik zamanını arar mı? Kalp, eşyadan daha çabuk soğuyormuş. Eyvah ki, bir daha yalnızsın Bulmak kaybetmektir de, Kafa yoruyorum bunun üzerine, Örneğin keder, Neyi kaybettim de kederi buldum acaba? Çok mutlu sayılmam, Ama her şeyin, ne kadar uzakta olduğunu görebiliyorum enazından... Çünkü, küçük mutluluklar için, büyük kayıplar verirsin bu hayatta... Bizler, o güçlüğün yanındaki kolaylığa muhtacız. Kalbimi çok düşünmüştüm de mesela, kalbimi dinlemeyi düşünmemiştim. Bir dik duruşun, kaç yenilgi, kaç gözyaşı, kaç kalp ağrısı yaptığını bilemezsiniz. Yüzyıllardır hiç konuşmadım. Hep bekledim. Karanlıkta bekledim. Yanlızlıkta bekledim. Yalnızlığımla bekledim. Ben kaçmadım ki. Kaçmanın taklidini yaptım. Vücudum kaçtı, ve içim orada kaldı. Kaldırımın köşesinde ve onun bastığı yerde. Yahut ben bölündüm, ve parçamın biri ötekinden kaçtı. Kitaplar okudum, filmler seyrettim, düşünceler geliştirdim. Hayatıma değen sahneler yazdım. Bunları canlandırmak istedim. Ümit ettim, düş kurdum. Gelecek biriktirdim. Ama yüzyıllardır kimseyle konuşmadım. Hiç konuşmadım. Hiç konuşamadım. Kimse. KİMSE. KİMSE. Herkes, eninde sonunda kendi kendinin kimsesi oluyor. Hiç kimse yoktu ki zaten? Nasıl olabilirdi hem? Bütün çevremi uykunun kundağı sarmışken? Mesela, karanlıktan sonra birdenbire nasıl aydınlık olur? Siz hiç görebildiniz mi? Mesela, Varla yok eşit olur mu? Mesela, ben şimdi varım. Yarın yok olacağım. Benim varlığım ve yokluğum arasında, bu iki durum arasında hiç fark yok mu? Hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtı Evren ise, sara hastalığına tutulmuş bir geometri... Ne sandın geometriyi? Mesela, iç açıları bir karenin, İç acılarım kadar kesindir değeri... Kaldı ki ben, içimde gezinmekten yoruldum Kaldı ki, insanın vücudunu, ruhunu zayıf düşüren en çok kendi yalanları Kaldı ki hiçbir şey, insanı, hıncın tutuşturduğu ateşten daha hızlı yakıp kül edemez Kaldı ki, burası dünya... Burada bir şeyler hep yarım kalacak...