Karaya Çıkış/Egina (Ayaklarımın Altına Serdim Dünyayı)- Henrik Nordbrandt

"Bir şeyi göründüğü gibi değil de, olduğu gibi görmek ne kadar güç. " Aradığım neydi tam bilmeksizin? İnançsız ve haritasız Batan gemiler gibi akıntılarla sürüklenerek bunca boşuna yolculuk, bunca kaçış girişiminden; Ve sözcüklerden başka bir varlığı kalmayıncaya dek... Gördüğüm her şeyi bunca kez betimlediğim, Bunca boş söz ve bunca gereksiz yalandan sonra, Yine birden her sözcüğü bir aşk ilanı gibi duyumsuyorum. Uykun bozulur diye, seni düşte görmekten korkuyorum. Ve kim bilir, belki de Bir zamanlar cehennem dediğim, gerçekte cehennem üstüne gevşek bir tasarımdı... Ve tanımadığımız limanlarla büyülü adalara bizi sığınmaya zorlasınlar diye... Denizde fırtınalara söylediğimiz türküler gibi türkü söylettiği için bana, her sözcüğe tapıyorum. Sana yazsam, hava yakar mektuplarımı. Karşılamaya gelsem seni, atım tökezler. Adları uğruna, ekmek, kara zeytin ve yedi dilde şarap sözcüğü yüzünden hırpalandığımız o kentlere tapıyorum. Tapıyorum o hiç görmediğimiz ülkelere, bize kendilerini icat ettirdikleri için. Ateş gibi sıcak toprağa tapıyorum, beni dans ettirdiği için. Kullanılmış maskelerime tapıyorum, beni güldürdükleri için. Önemsiz ölümüme tapıyorum, beni yaşamaya zorladığı için... Ne zaman mutsuzum? Ne zaman mutlu? Özellikle de mutsuzken mi mutluyum yoksa mutluyken mi mutsuz bilemiyorum. Nasıl arınayım ben, senin için? Hangi şarkıyı söylersek söyleyelim, dünyayı parçalayan, Var olmayan bir çaresizliğin adı bu sözcük. Güllere boğulan bir öğleden sonra değil, Ne bir yedi sayısı, ne de bir altın maske. Ne ağzı var, ne kızları, ne cinsiyeti, Ne de Eylül’de duvarlar gibi mavi... Görmez kırık kanatlarının altında görüntüsünü... Yol boyunca aldığım yaralardan başka bir şey değilim, sana ulaştığımda. Gözlerinde yansıyan, bölünen ve bozulan kendimden son ayrılıştan başka bir şey değilim. “Gerçekleşmeyen bir ayrılış oldum ben, Bir zamanlar ne dediğimi görmeye geldim.” Ölümle ayırırız yaşamı yaşamdan; Ölümden ölümü yaşamla ayırırız. Böyle yaşarız ikisini de İkisini de hiç tanımadan. Ve öleyazdım dünyanın her yerinde Yeniden doğabilmek içinse, öğrenmem gerekiyor unutmayı. Seni yüz yıldır bekliyor olacağım, öbür gün bin yıldır, ve ertesi gün ölü bir dilden çevireceğim bu yazdığımı.