Kayalardan- Eugene Guillevic

Kayalar bilmez Konuşur durursunuz onlardan Avuçlarında başlayıp biten Büyüklüktür yalnız Ve unutmak, gelip gidişini yanıp sönüşünü denizin Gülmek ağrısını duymazlar Yahut sarhoş olmak Karanlık ortasında Ateş yakmazlar Çünkü hiç mi hiç Korkmazlar ölümden Korku, bir konuk Yuvalarında Onlar deli ve çılgın... Gerçeği çırılçıplak görürler Ve sonra sevinç... Düşmanı bilmekten, Yaşayabilmekten doğan, Kıyılarda, Taşların çekmesine rağmen Dalga ve rüzgârların Öğle uykusunda oldukları zaman Tapınak olmak istemez kayalar Orda huzur, rahat ve gurur Düşmanla karşı karşıya,Düşmanla çevrili olmak Deniz ister kapkara olsun, ister bulanık İster masmavi Bazen, onların gecesi içinde Bir ses duyulur bir ses... Uzun uzun çınlayan Ve kaybolur her zerresi onların Korkunç bir korkunun içinde Bir sesten ibarettir Artık onlar Felaket ne orda, ne burda Kendi kendinin dışında olmakta Çılgınlığın kör olduğu, Boz bulanık gördüğü zaman... Bir kayanın hatırası olmak Ve uzanmak dışa dalgalara