Kaybolan- Tarık Tufan/Çalıkuşu- Reşat Nuri Güntekin/Genç Werther'in Acıları (V)- Johann Wolfgang Von Goethe/Eve Döner İnsan Hep (II)Ali Bayam/Bazı Yollar Yalnız Yürünür- Özgür Bacaksız

Kendi içinde kaybolmuşsan, hayatının eskisi gibi olma ihtimali giderek azalıyor ve o saatten sonra nereye gideceğinin, ne yapacağının, nasıl yapacağının pek bir anlamı kalmıyor. Bir fare de istediği yere gitmekte özgürdür, labirentin içinde kaldığı sürece. Gazetelere konu olmayan insanlardık biz. Baskı kenarlarındaki beyaz boş alanlarda yaşıyorduk. Bu bize daha çok özgürlük verirdi. Öyküler arasındaki boşluklarda yaşardık. Bazen insan hiçbir şey yapmak istemez. Kalmak ister işte öylece. İşler seni bekliyordur, kıpırdamazsın yerinden. Kitap oradadır, almazsın eline. Değil insanların içine karışmak, geleni de istemezsin. Ne yapıyor şu anda sevdiklerin? düşünmezsin. Kalırsın işte öyle kendinle baş başa. Onu da bulabilmişssen tabii. Dün geldik buraya. Yine de cesareti elden bırakmamak gerek. Ciddiye almayınca her şeye katlanılır. Birazcık kaygısız olmak, bu dünyada güneşin ışığı insanların en mutlusu yapardı. Ne diyorum ben? Bana her şeyi veren Tanrı, niçin verdiklerinin yarısını geri alıp, bana özgüven ve yeterlilik duygusu vermedin? ''Gelecek'' öyle mi? Gelecek zaman değil. Hayal bile demek zor. Gelecek, uzakta gördüğümüz her şeydir. Hayata katlanmak için yarattığımız en güzel büyüdür. Bir çeşit dünya cenneti. Söyleyeceğimiz çok şey var aslında. Ama üşeniyoruz. Önceleri müthiş bir hevesle, acılarımızı paylaşacak insan ararken etrafımızda, şimdi kimseler soru sormasın istiyoruz. Söyleyecek şeyimiz olmadığından değil...Söyleyeceğimiz çok şey var aslında. Ama bugüne kadar anlattıklarımız hiçbir işe yaramadığından, konuşmak istemiyoruz. Bir yerde okumuştum. Tepenize çığ düştüğünde, bütün o karın altında atarken, neresi aşağısı, neresi yukarı anlayamaz oluyormuşsunuz. Karı itip, kurtulmak istiyor, ama yanlış yönü seçip, kendinizi daha derine, kendi mezarınıza gömüyormuşsunuz. İşte kendimi aynen böyle hissediyordum. Yönünü şaşırmış, arafta kalmış, pusulamdan olmuştum. Hani nasıl biliyor musun? Ayaklarını kanatacak kadar çok aradığın o şey, sen yorulup yere çöktüğünde karşına çıkmış da artık bir önemi kalmamış gibi. Nasıl biliyor musun? Kapısında yıllarca beklediğin evden dönerken, “arkandan kapıyı açtım girmedin” diye bağırmışlar gibi. Kendimi dile getirmeyi nasıl da öğrenmek isterdim. Kendi kendime, kendim olmadığım zamanalrda ne kadar anlatmak isterdim. Aynaları kırmadan, karalar bağlamadan, sızlamadan nasıl anlatırdım kendimi...İçimdeki o çıkmayanı, dile getirilmeyeni ama getirilmesi gerekeni nasıl getirirdim? Hep o saklanan, o hiç ortaya çıkmayan kendimi nasıl kavuştururdum kendime? İçimdekini duymaya ihtiyacım var. İçimdekinin bana ihtiyacı var. Dışımda şekillenen her şeye, içimdekinin bir diyeceği var. Yaşamın belki de en yüce görevi budur. ''İnsanın kendini dile getirmesi.'' Hiçbir şekilde, hiçbir zaman dile getirmediği gibi... Dağıtamıyor hiçbir güneş ruhumdaki sisi. Ama ben hala, yarın güzeldir, diyorum. Bu odayı veya müziği biz istemedik, davet edildik sadece. Bu yüzden, madem karanlık etrafımızda dönelim yüzümüzü ışığa. Bolluğa minnettar olmak için, katlanalım zorluklara. Keyfin tadına varabilmemiz adına acı verilmiş bize...Ölümü reddetmemiz için hayat verilmiş bize. Bu odayı veya müziği biz istemedik...Fakat madem buradayız, dans edelim gitsin.