Kaybolma Vakti, Şair'e- Halil Samet Kurtkuş

Kendi yazdığı şiire ağladı şair Eski ruhu yoktu içinde Artık hiç sevmeyecekti Artık hiç sevilmeyecekti belki de Verdiği tek bir sözü bile tutamadı şair Kendini bir kere bile mutlu edemedi Başkasının sevgisine iç geçirdi Kaldırdı kadehini, yanında olmayanlara içti Yaşanmakta olan şeyi kabul etmedi şair Edemedi çünkü, öğrendi bir kere sevgiyi Tattı o acı zehrin en tatlı halini Kendine söz vermemeyi öğrendi Her detayı acıyla izledi o şair Onu, o yapan da buydu ya Acı çektirmeden yaşatmazdı kendini Zaten artık yaşatmayacaktı da kendini Yüzlerce kez denedi şair, Kendini öldürdü yüzlerce kez, Ruhunu öldürdü sayısızca, Ama aşkını öldüremedi şair, --- Ey gökküşağını yaratan ressam An gelecek,siyah-beyaz şiirler yazacaksın Tüm renklerin yine karışacak birbirine Her şaheserde onun gözlerini göreceksin Rüzgarın sesi onun çaldığı notalar olacak Dağların eteklerinde aslında onun saçlarını göreceksin Rivayetin yalan olduğunu sana öğretecek bir kadın Resmini yudumlayıp, gözlerinde kaybolacaksın Gözlerin yavaşça ağırlaşacak Sen biraz daha göreyim diye gayret edeceksin Yorma kendini ey ressam, ey şair Bir kadeh içinde onu kaybedeceksin Senin her şarkın aslında ona ait olacak O, seni asla duymayacak İpek tenini başka yerde bulamayacaksın Onun bir beden olmadığını çok geç anlayacaksın Eski bir çiçek pasajında denk geleceksiniz belki de Tanımayacak seni, umursamayacak belki de Öyle ya, bir film misali hayatın gözünden akacak İşte o zaman, gerçekten öleceksin gözlerine bakarak --- Bu kaçıncı yeni sayfam bilmiyorum Bunu da gözyaşıma teslim etmek istemiyorum Ruhum beceremese de bedenim ağlıyor Bir hafta ortası kelimeleri eskitiyorum Kendime gelirken yoruluyorum Sana koşarken sonumu görüyorum Tek bir buse için yolları bitiriyorum Yine de deniz gözlerine ulaşamıyorum Rüzgarlar beni savuruyor senden sana Onlar da biliyor, gidecek başka yerim yok Kadehim ellerimden düşüyor Şarabım yoluna yol oluyor Ben korunda kül oluyorum Ateşin sana aşkımı söndürüyor Her sayfam yine denize dönüşüyor bu karanlıkta Mehtabı görüyorum sana yazdığım her sayfada Gecemi bir tek senin beyaz tenin aydınlatıyor Sana olan aşkım ütopyaları besliyor