Kayıp ve Marifet- Oktay Taftalı

Buğday sararıyordu, eve dönme zamanı gelmişti Güneş dağda küçülmüş, Yalanlar söyleniyordu hakkında Çok zengin ve gözü kara diyorlardı Bilmiyorlardı sabır’a verdiğin emeği Eskidendi, gurbet zamanıydı, toprağa şekiller çiziyordun elinle Ağaç kovuğunda yaşadın yıllarca bir kayanın ardında Kar erittin, diken soydun terinle tuzladın dikenin özünü ayakların donuyordu kına yaktın, kâr etmedi Yine koptu parmakların Karanlığa alıştırmıştın gözlerini, Mert olmaya çalışıyordun Bir kez kıbleden esmişti rüzgar, eve dönme zamanı gelmişti, dönmüyordun Kimse var mıydı yanında, ihanete uğruyor muydun? Kendi ardına gizleniyordun, kendinden habersiz yaşlanıyordun Herkes görüyordu çocuktun yaşlandığını bilmedin bilmiyordun Evdekiler hayattayken, sen kayıptın Alimlerden ve gezginlerden önce marifeti bulacaktın Hepsinin acısını birden duyardın korkuyordun kimse senin kadar korkmamıştı Rüzgar, meşeler yanıyordu bir yanda ama sırtını dağlara döndün Sadakati düşündün ama sırtını dağlara döndün, Ölümü gördün yanında, eve dönme zamanı gelmişti Sen kayıptın evdekiler çoktan ölmüştü.