Keder Gibi Ödünç- Haydar Ergülen

Eskiden köpeğim gibiydi şiir Ne zaman üzülsem hissederdi Ve yanıma gelirdi Yaşlı bir köpek şimdi şiirim Ne kulağı duyuyor ne yüreği... O zamanlar öyle yaralıydım ki Bunu yalnızca bir hayvan anlayabilirdi Hayvandan anladığım bir şey varsa, insanlardan hiç anlamadığımdır hayatta Anladım ki: Bir insanda hayvan şart Bazıları ağaçtan toplar kelimelerini Bazıları taştan çıkarır şiirini Bazıları aşkını çölden… Ben, hiçbirinden… Geceye kalmış gibi olurum Benimki ne şiir ne keder Onların terkettiği gölgeyi bulsam, bana yeter Sen de denize inen bir sokak Ben de başkente giden bir ev Yağmur yağınca şairler aranmalı Ve onlara elmadan sormalı, nedir sır? Yoksa Elma da, sır da, şair de unutulmalı yağmurda Ve “Susanlara hiçbir şey sormamalı” Sana bir elma borcum var ama Elma biliyor, sen bilmiyorsun bunu Benim şiirden başka kederim yoktur -Şiirde tren yok, bu ne kederdir? Öleceği zaman Hayvanlar gibi saklanmak istiyor ya insan Saklanacak bir yeri olmalı Aşka, çocukluğa, anneye, şiire Yoksa fazla gelir ölüm Ve...eksik ölür insan Suyu görünce taşmak istiyorum Onun bir bardağı var, benim hiç kimsem … Bir dize daha olacaktı burada ama Aklım suya gitti, unuttum Anne ağladığında, gördüm çocuğun büyüdüğünü Hayvan ağladığında, Ağacın küstüğünü duydum Eski yazıda; ‘Yüz’ yazmak resimdi ‘Göz’ yazmak aşk Ve şiir derlerdi ‘söz’ yazmaya Öyleyse bir ilgisi olmalı ‘Güz’ yazmanın kalple Ve ‘yaz’ı çocuklukla yazmanın Sabah çok zordur.... Şiirden de zor