''Kendime sözümdür: Bir daha içime sinmeyen, değersiz hissettirildiğim hiçbir yerde durmayacağım.''

Tenime yabancılaştım Etime Kollarıma, Bacaklarıma yabancılaştım. Saçlarım o eski güzelliğini çoktan yitirdi Şimdi yalnız.... bilmem neden Zaman zaman yüzüme vuran bir utancı perdeliyor sadece. Oysa önceleri, Oysa eskiden, Salınca tarakları tel tel, Düşler ülkesinden, Sevgiler ülkesinden, Yağmur serinliğinde, incecik Yumuşacık bir el Bulutlardan yüreğime kayardı. Gözlerim kaçamak bakışlarda, Kirpiklerim kırık, Boynum bir çocuğun pembe ağzında ürperdikçe uzardı. Dudaklarım dersen, Dudaklarım, öptüğüm aynalarda kaldı. Giysiler alırım Nerelerde,ne zaman giyeceksem, Bir eski alışkanlık işte... İlk gençlikten kalma.... Bu insan başları sıra sıra, Bu kalabalık, Camlardaki bu sürekli karanlık, Bana bakkal dükkanlarını anımsatır hep. İçerde boy boy konserve kutuları, Yağ paketleri, Sıralı bakkal dükkânlarını. Kararsız bir müşteri, Etiketi görememiş, Korkarak alacağı malın ederinden girer içeri. Kimi gün bir yaşlı yaşına güvenerek, Hoyrat davranışlarda rahat, Kimi gün, bir çocuk, ürkek mi ürkek Terlerini silerek düşer üstüme. Yıldım demenin de bir anlamı yok Bu karanlık yatak odalarından, Yıldım demenin de bir anlamı yok. Gün ışığı, bir gün olsun geniş odalarda, çalmadı kapımı. Ay süzülmüş, Yataklarda sıcacık, Yumuşacık öpüşlerle, düşlere gebe uykulara varmadım hiç. Bir gün olsun, pembe uykularımdan, Mavi bir erkek öperek kaldırmadı beni. Yıllar yılı bir acıyı, Sırtımda, karnımda büyüttüm durdum. Akşam...Desem ve sussam Yetmez mi? Ya da yorgun bir gövdeyi Cam kırıklarında uyutsam, Akşamı anlatmaz mı? Uykular benim zehirli sularımdır. Sularım dipsiz, denizim kıyısız, En yorgun gecelerim bile uykusuz Uykular benim en rezil korkularımdır. Gülmek mi? Gülerim, güldüğüm çok olmuştur. Gülüşüm, hoyrat taşlarda, incecik kırılan cam Kendi kıyılarını döven su sesi Bir ağacın ilkyaz eşiğinde yaprak dökmesi... Bilene ağıt gibi oturur burda bir kadının gamsız gülmesi Gülerim, güldüğüm çok olmuştur. Evlerde sabahlar nasıldı Unuttum Evlerde akşamlar nasıldı? Bir küçücük kumru kuşu büyüttüm göğsümün gizlisinde Yumuşaklık adına Sevgi adına Konduğu tüm dalları, aykırı bir rüzgâr aldı. Evimden uzak evler üstüne, Gerçeğini şimdi bile bilmediğim ne olmadık düşler kurdum... İnce içlenmelerle, Her akşam, Dalgın baktığım camlardan, Bir gizli mutluluk sızardı ışık yerine… Çocukluğum olmadı benim Gençliğim olmadı. Garipsi huylar edindim nicedir Artık iyice tükenen bir ölü umuttan mıdır, Gittikçe yoğunlaşan bu yaşlı bu yılgın yalnızlıktan mı? Yoksa eşiklerden sızan, Şu rezil ölüm kokusundan mı? Söndürüp her gece ışıklarımı -Yalancı bir aydınlığı siler gibi- İncecik bir mum yakıyorum. Ömrüme benzetip, Sonra alevini Ömrüme benzetip, İnceden inceye eriyen mumu, Bakıyorum… Kırıp camları bağırsam, Bağırsam diyorum avaz avaz Bir ölüm düşlüyorum ey insanlar! Eriyip bitiyor mum Bitiyor birden bütün düşlerim Acımasız gerçeğime çırılçıplak dönüyorum. İnsan düşüncesinden hızlı araç yoktur, diyen Öğretmenim… Garipsi huylar edindim nicedir Herkesin gerçeği kendine biricik Bir beni söyletip de, böyle kısacık Bu yağma yürek, bu talan sevgi Bu ucuz ten pazarını yazdığını sanan çocuk. Herkesin gerçeği kendine acı... Herkesin acısı kendine biricik... Kendimden özür dilerim... Kırmamak için kırıldığım için. Bir dakika düşünmemi hak etmeyen şeyleri aylarca düşündüğüm için Güçlü olmak uğruna, güçsüzlüğü yaşamayı unuttuğum için Değişmeyecek insanları değiştirmeye çalışıp, kendimi yorduğum için. Bittiğini kabullenmediğim şeyleri tekrar başlatmaya çalıştığım için. Kötü insanları, inatla iyi sanmaya devam ettiğim için. Kendime sözümdür: Bir daha içime sinmeyen, Değersiz hissettirildiğim hiçbir yerde durmayacağım Ne kadar kötülük görürsem göreyim, İçinden tertemiz çıkıp, İyiliği, Sevgiyi Ve inceliği savunacağım Bir daha yüzüme kapanan hiçbir kapının arasına elimi koymayacağım Genelev Mektupları- Şükrü Erbaş