Kendinin Ağacı- Seyyidhan Kömürcü

Burası bizim değil Burada yağmur bile güzel yağmıyor artık Soğutmak lazım bu anı, Soğutmam lazım içimi... Ama neyle? Ama kimle? Her şey elime büyük geliyor Herkes yanıma uzun Hiçbir şeye kaldığı yerden devam edemiyormuş Kaldığın yerde bitiyormuş her şey! Kaldığın yere kadarmış bazı güzel zamanlar... Hep gidiyormuş da En son bir kere hiç dönmüyormuş Hep uyuyormuş da Bir sabah uyanmıyormuş insan Şimdi günler hiç geçmiyor olabilir Ama geçmiş çok güzel gidiyor Geçmişim Bir yere gitmiş de gelecekmiş gibi Geçmiş anlamadım ki Nereden geçmiş? Şimdi Kim bilir nerede değilim diyerek Günler yanından Günler önümden Günler içimden Etinle geçiyor İlk defa bir şeyi başka seviyorsun İlk defa bir yere başka yürüyorsun Bazen sadece anlaşılmak istiyorsun Kırılmışsındır En azından kırdığını anlamasını, ''Kırdım seni.'' ''Kusura bakma.'' demesini umarsın Onu dese her şey düzelecektir Ama demez... Demedikçe, büyür Daha da büyür Konu döner dolaşır hep buraya gelir Çünkü kırılmışsındır Bir anlayış beklersin Ölürüm dediğim yerde ev yaptım Sesini kapatamadığım bazı şeylerin içinden, başım çarpmasın diye eğilerek geçtim Yeni uyandım Dünyada yeni uyanma anına benzeyen bir an var Ölemediğin, Ama yaşamaya da devam edemediğin bir zaman... Epeydir ne sen anlıyorsun gittiğin yeri Ne gittiğin yer anlıyor seni Ne sanıyordun? Dünya zaten hep öyle bir yerdi diyor birileri sana sürekli Başımı tutup artık geçsin diyordum Artık geçsin Bu benim seninle gidip, diğeriyle döndüğüm çağ Bu benim sana durup, kendimle yürüdüğüm yeryüzü Bu benim seninle uyuyup başkasıyla uyandığım dünya artık geçsin