خردادهاى پاييزى

در آن پاییز راز تن را دانستم . دانستم آدمی جزئیاتی دارد منتشر شده در اندام هاش و درون هر آدمی چیزی می بخشد به تنش ، که می توان دوستش داشت و آن چیز کلمه نیست که بخوانیش ، تصویر نیست که ببینیش ، تنها و تنها لمس کردنی است . دانستم میان دو تن باید مکالمه باشد ، یک جور شاعرانگی اندام هاست و قرار نیست کلمه خطابه وار بریزد اندام دیگری . دانستم چطور باید جزء به جزء کشفش کنم و بفرستمش به حافظه ى اندام هام ، بر تا انگشت کوچک دستم و حتی تاری از موهایم ، همه ى او را در خودشان ثبت کرده باشند . در آن پاییز راز تن را دانستم و این معجزه یی رهایی بخش بود .