ความหนักของขันธ์๕ในทางธรรม (กัณฑ์ที่ ๑๐ ตอน ๒)

จากโอวาทพระมงคลเทพมุนี กัณฑ์ที่ ๑๐ เรื่อง ขันธ์ ๕ เป็นภาระอันหนัก หนักอย่างทางธรรมน่ะ   นั่นลึกซึ้งแบบขันธ์ทั้ง ๕ นำขันธ์ทั้ง ๕ ไปมาก    มายนัก ในมนุษย์โลกนี้แบกขันธ์ทั้ง ๕ ไปมากมายนัก  ภาระคือ ขันธ์ ๕   นี้หนักไม่ใช่หนักแต่ในมนุษย์โลกนี้  ไปเกิดเป็นเทวดาก็หนักอีก  ไปเกิดเป็นพรหมก็หนักอีก  ไปเกิดเป็นอรูปพรหมก็หนักอีก   หนักทั้งนั้นไม่ใช่เบา  ถ้าไปเกิดเป็นสัตว์นรกหนักขึ้นไปกว่านั้นอีก  ในสัญชีพ กาฬสุตต สังฆาต โรรุว   มหาโรรุว ตาป มหาตาป อเวจี  หนักขึ้นไปกว่านั้น   หรือไปเกิดในบริวารนรก รวมนรก ๔๕๖ ขุม  ขุมใดขุมหนึ่ง   หรือไปเกิดเป็นเปรตก็หนักขึ้นอีกเหมือนกัน  ไปเกิดเป็นอสุรกายก็หนักขึ้นอีกเหมือนกัน  ไปเกิดเป็นสัตว์เดียรัจฉานก็หนักอีกเหมือนกัน  เกิดเป็นสัตว์เดียรัจฉาน เปรต   อสุรกาย ก็หนักทั้งนั้น  ขันธ์ ๕ นี่เป็นของหนัก   ท่านจึงได้ยืนยันตามพระบาลีว่า ภารา หเว  ปญฺจกฺขนฺธา ขันธ์ทั้ง ๕   นี่เป็นของหนัก  ภารหาโร จ ปุคฺคโล   บุคคลผู้นำขันธ์ ๕ ที่หนักนั้นไป  ภาราทานํ ทุกฺขํ โลเก   การถือมั่นในเบญจขันธ์ทั้ง ๕ เป็นทุกข์ในโลก  ภารนิกฺเขปนํ สุขํ สละขันธ์ ๕   ปล่อยขันธ์ ๕ วางขันธ์ ๕ ทิ้งขันธ์    ๕ เสียได้ เป็นสุข  นิกฺขิปิตฺวา ครุง ภารํ   การทิ้งภาระที่หนักอันนั้นเสียได้แล้ว  อญฺญํ ภารํ อนาทิย ไม่ถือเอาของหนักอื่นอีกต่อไป  สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห   ชื่อว่าเป็นผู้ถอนตัณหาทั้งรากได้  นิจฺฉาโต ปรินิพฺพุโต หมดกระหาย   ไปนิพพานได้ หมดกระหาย    หมดร้อน หมดกระวนกระวาย ไปนิพพานได้ ให้ทิ้งขันธ์ ๕ เสีย ทิ้งขันธ์   ๕เสียได้แล้ว ได้ชื่อว่าถอนตัณหาทั้งรากได้  นี้เป็นตัวสำคัญ   ให้รู้จักดังนี้ เราจำเป็นอยู่แล้วจะต้องวางต้องทิ้ง ขันธ์    ๕ นี่ถึงไม่ทิ้ง เราก็ต้องทิ้ง ใครล่ะจะไม่ทิ้งได้ ถ้าไม่ทิ้งแก่เข้า แก่เข้า   ถึงเวลาก็ตายจะเอาไปได้หรือขันธ์ ๕ น่ะ คนเดียวก็เอาไปไม่ได้   หมดทั้งสากลโลก  ขันธ์ ๕ ของตัวเอาไปไม่ได้   ขันธ์ ๕ ของสามีภรรยากันล่ะ เอาไปไม่ได้    แต่ของตัวเอาไปไม่ได้แล้ว นี่จะเอาของคนอื่นไปอย่างไรล่ะ   เอาของลูกไปบ้างไม่ได้หรือ ไม่ได้ แต่ของตัวก็ยังเอาไปไม่ได้   จะเอาของลูกไปอย่างไร พี่น้องวงศ์วานว่านเครือ จะเอาไปบ้างไม่ได้หรือ   เอาไปไม่ได้  ต่างคนต่างมา ต่างคนต่างไป   ต่างคนต่างตาย ต่างคนต่างเกิด  ตาย ตายคนเดียว เกิด   เกิดคนเดียว  เราอยู่คนเดียวน่ะนี่น่ะ   ไม่ได้อยู่หลายคนนะ  อยู่กี่คนก็ชั่ง   ตายไปด้วยกันไม่ได้ เกิดคนเดียวตายคนเดียวทั้งนั้น ก็    แฝดกันมา ไม่ใช่ด้วยกันดอกหรือ?   จะแฝดหรือจะติดกันอย่างไรก็ตามเถอะคนละจิตคนละใจทั้งนั้น ต่างคนต่างมา   ต่างคนต่างไป ต่างคนต่างตาย ต่างคนต่างเกิด