ความประมาท ความไม่ประมาท

ความประมาทนะ  คือเผลอไป  ความไม่ประมาทน่ะ  คือความไม่เผลอ  ไม่เผลอละ ใจจดใจจ่อทีเดียว นั่นอธิศีล  อธิจิต  อธิปัญญา  นี่เรียกว่าผู้ไม่ประมาท ท่านจึงได้อุปมาไว้ไม่ประมาท ไม่เผลอด้วยอะไร ? ไม่ประมาทไม่หรือในความเสื่อมไปในข้างต้น ในปัจฉิมวาจา  ไม่ประมาทไม่เผลอในความเสื่อมไป นึกถึงความเสื่อมอยู่เสมอ  ให้เจอความเสื่อมไว้ในเสมอ นึกหนักเข้าๆ แล้วใจหาย เอ๊ะ...เรามาคนเดียวหรือ เอ๊ะ...นี่เราก็ตายคนเดียวซิ บุรพชนต้นตระกูลของเราไปไหนหมดล่ะ อ้าว...ตายหมด เราล่ะ ก็ตายแบบเดียวกัน ตกใจละคราวนี้ ทำชั่วก็เลิกละทันที รีบทำความดีโดยกระทันหันทีเดียว เพราะไปเห็นความเสื่อมเข้า ถ้าไม่เห็นความเสื่อมและก็ กล้าหาญนัก ทำชั่วก็ได้ ด่าว่าผู้หลักผู้ใหญ่ได้ตามชอบใจ ถ้าเห็นความเสื่อมแล้ว กราบผู้ใหญ่ปลกๆๆ ทีเดียว เพราะเหตุอะไรล่ะ เพราะเห็นความเสื่อมเข้า มันไม่ประมาทถ้าว่าประมาทเข้า ก็ไปอีกเรื่องหนึ่ง เพราะฉะนั้นสำคัญนักความไม่ประมาท จากพระธรรมเทศนาเรื่อง " ปัจฉิมวาจา " ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๗