Kilit/ Size Bakmanın Tarihi/ Veda- Hilmi Yavuz

Her şeyin kilide, bir kilide dönüştüğü günlerdi; Herkesin bana bir eşya gibi baktığı günlerdi; kilitle beni, Yüzümü bulutlara kaldırıp, Dua eder gibi mırıldanıyorum Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum Rüzgarla, ilkbaharla Güneş gözkapaklarımı ısıtıyor, Rüyada mıyım? Gerçek mi bu? Hem var gibiyim, hem yok gibi... Burada, kendimle baş başa Ömrümü tamamlayabilirim Size bakmanın tarihi! Siz, bir gonca kadar kendiliğinden yazılmış olmalısınız Derin, korkunç Bir dağı içeriyor geçerken Siz o dağa sanki kış Ve sanki yağan karsınız Size bakmanın tarihi! Siz, bir keteni köpürten yaz Size bakmanın tarihi! Bir kalbime güvensem, sizi hep okurdum ben... Ama nedense hep aynı hüzün ve hep aynı tutkuyla, Bakmayı bilmediğimden, ne yapsam ardım sıra geliyor şairliğim Elinde ulu bir ağaçla oynayan şair; Kendini, doğum günü gibi hissediyor bu kentin Ölü doğmuş bu kentin, doğum günü gibi hissediyor, Dağ kendi güneşini çıkardı gitti; Ben, kendi gülüme kapandım kaldım; Sustum, her sustuğum yerdeki kaybolmalar çağırır akşamı… Akşam, uysaldır, boynunu bükerek gelir, Değişir rüzgarın yönü, Boşuna bir liman arar. Ben, Bir kuşu dilinden hiç öpmedim Belki bir gün öpebilirim Belki bir gün rüzgar olurum ben de...Eserim başakların üzerinden Kalbim bir yaz gününe karışsın isterim Bir kuş cıvıltısında doğmak için yeniden Hiçbir kelebek tek başına yaşayamaz sevgisini, Severken hiçbir böcek, Hiç bir kuş yalnız değildir; İşte ben gittim, her şeyi söyledim, gittim; İşte benden herkese, herkese bir sonbahar…