Kırgın, Arkana Bakma-Abdülkadir Budak/ Yine Seninle Geldi Hayat- Cezmi Ersöz

O şehrin salıncakları düşürdü çocukları İtfaiyecileri sözleştiler yangınla Irmağının kıyısına çadır kuramam artık Elimi uzatamam kapı tokmaklarına Çaylarını içemem bildik park kahvesinin Irmağının kıyısına çadır kuramam artık Arkadaşlarım beni bir daha o şehre beklemesin O şehirde çektirdiğim son hatıra resmini o gün düşürdüm cebimden, Getirmesin bulanlar Artık her yerim üşüyor... O şehir benim için, avcı duvarında asılı ceylan derisi Ben bu köşede, düşüncemin cesareti kadar yazarım. Bastırılmış duyguların şiirini yazmalıyım Bilmiyorum ne kadar sürecek kırgınlığım... Karşımda öyle sessiz durup bakma bana... İşte en çok o zaman hatırlarım o eski kalbimi. Onca insana kendimden öç alırcasına dağıttığım kalbimi, çok sevdiğim bir yabancı gibi hatırlarım. Mahcup bir özlemle çağırırım onu dağıttığım yerlerden, hayatlardan, yorgun ve bencil sevgilerden utanarak... Sanki kendi kalbimi geri çağırmak bir suçmuş gibi çağırırım. Güzellik ve soyluluk saklıdır o kalpte... Kalbimdeki kimsesiz kalmış güzelliğe ve soyluluğa vurgunumdur ben...Onu her arzulayıșımda karşıma Tanrı çıkar. Beni böyle eksik, böyle yarım, böyle susuz, böyle bir başına o bırakmıştır. Yama tutar mı bilemem yüreğimdeki yırtık Yüreğim kanar, alev gibi, yana yana... Arada bir giderdim çocukluğumu bulmaya Gitmek gelmiyor içimden büyüdüm artık Kelebek kanatlarını kopardığı doğrudur Şiirde tutunamamak acı bir şeydir, kendimden bilirim