Kırk Yılda Bir- Sıtkı Caney

Bana gözyaşlarını gösterme anne Söyle, yazgısına çarptıkça kendini azdıran bir yüreğin Kırk yılda bir kırklara karışacakken, Akdeniz'de işi ne? Bir açıklaması olmayacak mı hayatın? Bir şey söyle Oğlunun kırk yılda bir adam gibi sevişine bir şey söyle Nasıl olur yok mu sonsuzu anlatan bir masal? Ben şimdi çocuklara ne derim anne? Kırık bir tekneyim çılgın sularda Artık kırklara karışır giderim anne Kırklara, Işıktan ırmaklara, Benden bir fısıltı karışır tüm halaylara, Benden bir rüzgar... Denizlerden dağlara Kırkındayım, yeni uyanmışım uykumdan Artık yeni bir şiir bırakırım tüm kapılara Artık kıyıda yıkıla yıkıla, kuleler Düşümde gelincikler İçimde gencecik bir keder var Hala gençlik kokar bütün sokaklar Hala gözlerim çocuk Hiç böyle yanmadım şimdiye kadar içimde gencecik bir keder var Bana gözyaşlarını gösterme anne Ne kar yağar buralarda, ne kimse kimseye ağlar Ne masalcı kadın var, Ne kardeşlerim anne İki bin bir yılında Akdeniz'de bir bahar Ne yağmurlar bitiyor ne de işlerim anne Islanmış kağıtlar gibi günler ve dağılıyor yaşamak Artık kırklara karışır giderim anne Ateşten bir nehir düşürdüm anne Şimdi ben, şehir şehir sürülüp kovulan yalnızların, yollarda söylediği şarkılardan biriyim Bütün bildiklerim yanlış Ve sözlerim yalanmış anne Günler hızla kapanıyor anne Avukat ben, hakim ben, sanık ben Dalıp gidiyorum duruşmalarda Ve sokaklarda bir bilsen, çocuklar beni çocukluğumdan tanıyor anne... Dayanmak çok zor anne Dindirmez artık en serin gülüşler bile Hep kendimle konuştum, kar üstünde uyudum Her şey anlatılmaz bir umuda bıraktıkça kendini İlk kez yapayalnız düşündüm Akdeniz'i Beşiktaş'ta, Kadıköy'de, Üsküdar'da Artık düşümde gelincikler İçimde gencecik yeni bir keder var Hala yüreğim çocuk İçimde gencecik yeni bir bahar Sar beni artık Akdeniz'e