Koalalardan Kurtulamamak/ Kelimelerin Bazı Anlamlara Gelmediğine Dair- Ali Lidar

Bu yürek zaten yeterince fırtınalı...Benim ninniye ihtiyacım var. Onunlayken öğrendiği her şeyi unutmaya başladığını fark etti. Onunla birlikteyken bildiği şeyleri de unutuyordu ve onun yanındayken bilemediği pek çok şeyi sonradan da bilemedi. Düşünceleri ile davranışlarını birbirine uyduran görünmez bağ, onun gidişiyle birlikte kopmuştu sanki. O zamanlar düşünmeden davranıyordu. Artık davranmadan düşünmeye başladı. Bir taraftan da süratle unuttuğu için bildiklerini, bu davranışsız düşünme acınacak bir noktaya gelmişti. Ruhen kolu kanadı kırılmış bir insanı gözünün önüne getir. Her şey onun üzerinde nasıl bir iz bırakır hayal edebiliyor musun? düşünceler onda katılaşıp kalır, sonunda tutulduğu kara sevda onun bütün düşünme gücünü alır, onu yok eder. Başkalarının acılarına katlanmak, kendi acılarıma katlanmaktan daha kolay geliyordu. Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir? ...Zaten bu dünyada kimse kimseyi öyle kolay kolay anlayamıyor... Bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan, bütün insanları anlar. Tarif edememek... Anlatamamak... Önce söz vardı. Sözden önce de yazı vardı der Derrida. Sözün sınırının anlatamamak olduğunu söylemek ister sanki. Tabi ne demek istediği tam olarak anlaşılamaz, çünkü yazmadan önce söylemiştir. Oysa söz ne kadar da eksik... Yazı biraz kurtarır durumu. Bir yere kadar ama... Sevdiğinin gözlerinin içine, "seni seviyorum, sen benim ışığımsın, ellerimi sakın bırakma" bakışıyla bakan bir adam düşünün mesela. O bakışı tam olarak hangi sözcüklerle anlatabilirsiniz? Yukarda yazdım. Bir daha okuyun. Okuduklarınız milyonla çarpılsa bile, o bakıştaki teslimiyetin ve masumiyetin yanına yaklaşamaz. Ya da, "Merak etme, hepsinin üstesinden geliriz" saç okşaması, yüz dökülmesi; "İyi ama bu kadarı da fazla, sen de laflarına biraz dikkat et" kaş çatışı, "Farkındayım, pişmanım ve çok üzülüyorum" ses titremesi...Yürekten gelen tek bir sözcükle de insan birçok söz söylemiş kadar dostluk belirtebilir. Bunların hangisini hangi söz eksiksiz anlatabilir? Görüyor musun, insanların geleceği nasıl ufacık, bilmeden yapılmış bir hareketle değişiyor? İletişebilmek adına kelimeleri icad edenlerin gözü kör olsun! Ellerin, gözlerin ve harflerle kirlenmemiş sesin görkemine bıraksalardı keşke kaderimizi. Belki bir medeniyet geliştiremezdik ama anlatamamanın ezikliğiyle kendimizi parçalayıp ruhsal buhranlar da yaşamazdık... Aslında haklısın galiba...Kaçacak bir yer yok. Dünyanın her yerinde aynı dümen dönüyor.