Koncert Galowy. Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej

Ogłoszenie wyników odbyło się tradycyjnie w sali kolumnowej Hajnowskiego Domu Kultury.– W festiwalu wzięło udział 26 chórów. Trzy chóry, z przyczyn obiektywnych nie dotarły. Wystąpiło ponad 700 chórzystów – zwrócił się do zebranych ks. mitrat Michał Niegierewicz, dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej. – W Soborze Świętej Trójcy śpiewali najpiękniej, jak potrafili dostarczając niezapomnianych wrażeń artystycznych i duchowych licznej publiczności , która każdego dnia szczelnie wypełniała świątynię. Festiwal organizowany jest z błogosławieństwa Jego Eminencji Sawy, Metropolity Warszawskiego i całej Polski, a organizatorami festiwalu są Społeczny Komitet Organizacyjny, Stowarzyszenie Miłośnicy Muzyki Cerkiewnej oraz Hajnowski Dom Kultury, z którego gościnności korzystamy. Festiwal ma charakter konkursu, oceniało go międzynarodowe jury.Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej, ks. mitrat Michał Niegierewicz podziękował wszystkim uczestnikom, organizatorom i sponsorom festiwalu, przedstawił poszczególnych członków jury, po czym głos zabrał przewodniczący, prof. dr hab. Włodzimierz Wołosiuk. – 36 międzynarodowe przesłuchania chórów podczas międzynarodowego festiwalu w Hajnówce, ogłaszam za zamknięte – stwierdził prof. dr hab. Włodzimierz Wołosiuk. – Niestety, jako przewodniczący jury będę musiał ogłosić publicznie skrywane dotąd w kuluarowej tajemnicy spostrzeżenia moje i moich znakomitych współpracowników – profesorów, dyrygentów i naukowców, którzy pracując na niwie śpiewu cerkiewnego budują Królestwo Boże. Królestwo piękna, dobra i prawdy. Służąc w ten sposób Chrystusowi stają się oni apostołami wartości, które często są marginalizowane. Każdy wie bowiem, kim jest Sebastian Bach, ale nazwisko Diechtiarewa, czy Puczanina, poza cerkiewnymi kręgami dla wielu nie niesie tak wielkiego ładunku. Z tego powodu, takie przesłuchania konkursowe, jakich w ostatnich dniach byliśmy świadkami, są kamieniami milowymi tego aspektu kultury, który nie może ulec zapomnieniu i bez którego życie cerkiewne uległoby zubożeniu. Jego wyróżnikiem jest miejsce przesłuchań. Nie jest to sala koncertowa, filharmoniczna, ani tym bardziej hala sportowa, lecz przepiękna, nabrzmiała modłami świątynia Soboru Świętej Trójcy, gdzie echa przeszłości spaja ze współczesnością jeden Duch Jezusa Chrystusa. Słuchając kolejnych występów, w większości przypadków odczuwaliśmy obecność tego Ducha, doświadczaliśmy niecodziennych wzruszeń. W ustach uczestników słowo Boże, stanowiące osnowę poszczególnych utworów cerkiewnych nabierało dodatkowych znaczeń. Wokalna muzyka cerkiewna stawała się anielską symfonią ku chwale naszego Pana, Jego Przenajświętszej Matki oraz świętych. Śpiew cerkiewny okazał się aktualnym nośnikiem wiekopomnych treści. Prawdę mówiąc, nasze jurorskie doświadczenia nie zawsze jawiły się tak wzniośle. Błędy intonacyjne, niewłaściwa interpretacja przekazu ich treści sakralno – muzycznych, dawały znać o sobie zarówno w występach chórów wiejskich, miejskich, a także innych i akademickich. Wydaje się także, że niektórzy dyrygenci bardziej słuchają siebie aniżeli zespołu, zapominając być może, iż sens ich pracy zawiera się w wysiłku chórzystów, niekiedy także solistów. Zbytnia ekspozycja ich sztuki, zdaje się przesłaniać przekaz, sprawiając wrażenie jakoby sami potrafili śpiewać akordami. Zdarza się też niekiedy, iż zdolności muzyczne i techniczne przygotowanie wokalne zastępuje dobra wola i otwartość na działanie sił nadprzyrodzonych. Takie nastawienie daje znać o sobie fałszywa interpretacja niewłaściwą intonacją, zagubieniem polifonii czy chaosem melodycznym. Mimo wszystko, trzeba podkreślić wielki, codzienny wysiłek zarówno chórzystów, solistów, jak i tych, którzy stoją na czele zespołów chóralnych. Niech Wszechmogący Bóg błogosławi każdą chwilę ich wysiłku, niech umacnia nadzieję na nieustanny rozwój i niechaj będzie towarzyszem ich całego, duchowego życia. W tym kontekście, juror...