Konuşan Resimler- Gülten Akın/ Kinyas ve Kayra- Hakan Günday/ İnsancıklar- Fyodor Dostoyevski

Bana baktı... Bakışlarını size tarif etmem mümkün değil... Bir kişi kendisinden başka herkesten kaçabilir. Ve herkes, en azından bir parça delirir. Ona kızgın değildim. Onu anlıyordum. Ben her şeyi anlıyordum! Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar. Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur. Kendimi çıkarıyorum seninle olan her davadan. Sadece kendimi değil, ellerimi de çıkarıyorum. Gözlerimi çıkarıyorum… Sabah öpmelerimi çıkarıyorum. İçten sarılışlarım kalmak istiyor ama onu da önüme katıyorum. En sevdiğin yemeklerimi çıkarıyorum. Adını dünyanın en güzel melodisine döndüren sesimi çıkarıyorum. Açık bıraktığında, omzunu örten şefkatim kalmıyor elbet. Gecelerim de gidiyor ömründen... En sevdiğin elbisem, dolabın kapılarını çarpıp gidiyor. Nergise benzetirdin kokumu, kokum nergise karışıyor… Diş fırçam ‘Hadi’ diyor. Yatağının sol yanı bana üzgün bakıyor… ''Dolar mı sence?'' diyor, Saçlarım kaçıyor ellerinden.. Fırçalarım kuruyor. Duvardaki boyalar akıyor tuvalden. Uykularımız sırtlarını dönüyor artık Nefeslerimiz tuğlalar örüyor aramıza... Söylenecek sözlerimi mideme hapsediyorum, kelebeklerimi katlediyor. Kahkahalarım kapatıyor kendini odaya. Çık diyorum çıkmıyor. Yar, ‘yarım’dan çıkıyor... Beklenen geç geliyor; geldiği sırada insan başka yerlerde oluyor. Belki de varlıklarından şüphe ettiğim bütün duygular içimde ama onları uyandıracak olanlar ortada yok. Sizden benimle konuşmanızı rica ediyorum, çünkü kendi suskunluğumda boğulmak üzereyim. Her şey normale, eski haline dönüyor Çıkarıyorum kendimi senden, elinde haksızlık kalıyor. Çıkarıyorum seni benden, elimde yalanın kalıyor Çıkarıyorum hayatlarımızı birbirinden, geriye pişmanlık kalıyor