Konuşan Resimler- Oğuz Atay/ Kırık Ayna- Memduh Atalay/ Y'ol- Birhan Keskin/ Allahaısmarladık- Faruk Nafiz Çamlıbel/ Uzunharmanlar'da Bir Davetsiz Misafir- Sezgin Kaymaz

Ne kadar sürdü bilmiyorum düşüncelerimin belirsizliği. Sanki beynim bir çöp yığını. Bir çöp kamyonu gelse ya! Döksem ne varsa içimdeki pisliği… Birkaç insan gitse, Birkaç anı, Birkaç söz, Birkaç kadın, Birkaç adam. Boşalsa beyin kıvrımlarım. Belki daha fazla beyazlığa kalır ortalık. O zaman dağılan o pislikten arta kalan tüm odalarıma yapacağım şöyle bir bahar temizliği. Tabiatta olur mu bilmem...İnsanoğlunun yaşayan tüm bu garip hallere karşı verdiği savaşta ilk kim kılıcı çekti? Büyük umutların yerle bir olmasının ilk örneği “Shakespeare”in yazdığı piyeslere mi dayanır, yoksa ilk reddedilişimi , aşk güdülerimiz mi? Benim içimdeki umuttan ormanlar var. Bunların hepsini o dikti, o suladı o büyüttü. Sonra...Oralarda uçuşan kelebekler var. O kelebeklerin ömrü kısa da olsa, hiç azalmıyorlar içimde...İçim çıkıyor, sökülüyor ama bitmiyor. Şimdi ara diyorsun ya sen, ''Onu aramak, ormanı yakmak demek. " dedim ağlayarak. Yanıma gelip sarıldı, ne kadar saat ağladım bilmiyorum. Ama karar vermiştim, artık gerekirse o ormanı yakacaktım, gerekirse o ormanın içinde ben de yanacaktım. Acı çekerken de adil ol, diyorsun bana. Adil ol. Sen değil misin inanan hayatın büyük bir kader olduğuna? Kaderi yönlendirmek bile o büyük kader'in içindedir filan... O yüzden şimdi adil ol. Adil ol. İnanmıyorsun değil mi? Beni bilmediğim bir dünyaya attı, diyorum. Diyorum ki, sözde kalıyor her şey... Bir de bana adil ol, diyorsun. "Bi şarkı seçelim, o şarkı bizim olsun"diyorsun. Ama bilmiyor ki, dinlediğim en anlamsız, en gereksiz şarkı bile bana onu hatırlatırken, hangi şarkıyı "bizim şarkımız" olarak seçebilirim ki...Çok sevdiğin bir ayakkabının ayaklarını vurması gibi, bir gün açılacak ve acıtmayacak diyorsun. Her seferinde yara bere içinde eve dönüyorsun. Bana, üzülme, diyorsun. Fakat ne yapayım, ızdırabı çok seviyorum. “Zaafı hiçbirimiz sevmeyiz” diyorsun. İşi kelime oyununa dökmüş olmayayım...Sevmek de bir zaaf değil mi? Hattâ nice üstünlüklerin, nice erdem sayılan olguların, alt yüzü zaaf’a varmaz mı? Her şeyi bilirim diyorsun, Ben bilirim diyorum. Senden önce kör oldu benim gözlerim Ama senin gördüğün değil, benim görmediğim... Gir koluma, beni kendi cehennemine götür Başka şeyler düşüneceğim dedittiren sana, O içindeki yabancı, Senden önce benle konuşan, Ki ben, tüm yabancılaşmaların eseriyim.... Bilirim aklını tükenmelerin İnsanları bilirim ben Kendimi bilirim Bin fersahtan duyarım gülüştüğünü, Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü, Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim. Şarkılar dinliyorsun beni unuturken Filmler seyrediyorsun benimle yaşamak yerine Olmadık bir replikte, seviyorsun beni Dudaklarındaki gülümseme belki de benden önce bir yaşanmışlıktan Kahve suyunun kaynadığını fark ediyorsun birden Hayat devam ediyor sen kahveyi yudumlarken Azıcık sev diyorum beni Ben demezdim eskiden Yani seni sevmiyorken... Kendime rağmen seviyorum seni Bir çocuk gibi güldürüyorsun beni Gözlerimi unutuyorum Bakmayı... Gülüşlerin gözlerim oluyor Biliyorum....biliyorum....biliyorum Görmese de, çiçek açmıştı gözlerim Biliyorum istesen en çok sen anlarsın Ama ben bilirim diyorum Tuzla ovarsan geçer hemen leke. Susuz hem de. Bunu biliyorum. Çoook önceden. Sen bunu bilmezsin. Kahveyi soğuk içmek ne demek bilmezsin. Son yarım yudumda içilen iki uzun karanfilli sigarayı bilmezsin. O son yudum hiç bitmese, eve hiç dönmesem demeyi hiç bilmezsin. Çok şiirden değil, yalnızlıktan öldü. Ben biliyorum. Her şeyi bilirim diyorsun, Sen seni biliyor musun? Sahi sen ne biliyorsun?