Konuşan Resimler- Tomris Uyar

“Oysa” demiştin, “Durma! Göğe bakalım. ” Su gibi gidenlere, okyanus gibi gelmelere yazılmış masmavi bir şiir. Mavinin anlamı ne büyük... Gökyüzü kadar uçsuz, Okyanus kadar derin, Deniz kadar heybetli, Göl kadar sakin, Dere gibi oynak, Çeşme kadar gürültülü, Bir bardak su kadar ihtiyaç dahili, Mavi kadar ömür, Okyanus gibi sevgili... Önce sen mi vazgeçtin, Yoksa ben mi bilmiyorum Zamanı da çok mühim değil insan olmanın Sen yazdın, ben yazdım ama ikimiz de vazgeçtik. Önce sorularımız bitti... Nedenlerimizi attık, arzularımızı körelttik, beklentilerimizi astık Ön yargılarımızı aforoz, ellerimizi tutsak ettik. Dokunmadık diyorsun ya! Bence biz hep dokunduk. Yaralarımıza, anılarımıza, sevdiklerimize, veda edenlere, veda ettiklerimize, düşüncelerimize Var ettiklerimize! Yok saydıklarımıza! Ama en çok da yüreğimize Az biraz bamtelimize Pembeleşinceye kadar öfkemize Durduk biz çokça vakit Kişiliğimizde, sözümüzde, yerimizde, geçmişimizde, sevgimizde Mavi ne derin kelime... Sözcüklerinde, kaçan bakışlarında Susan dudaklarında, Dağılan saçlarında, Üşüyünce ısıtan ellerinde mavi ne büyük ihtiyaç...