Konuşan Resimler- Ümit Yaşar Oğuzcan, Özdemir Asaf

Aşk mıydı o? Olsa tanırdım, bilirdim üstelik. Tamam, belki çok uzun zaman oldu uğramayalı kapıma. Çalmayalı zilimi. Ama aşk olsa tanırdım çoktan... Peki, aşk değildi diyelim. O vakit neydi bu ateşler? Neydi avare eden beni? Bir başka diyarda desinler...Kanatırdı dudaklarımı. Onu hele bir görmeyeyim, önümde boylu boyunca uzanan bahçeler, Açılan çiçekler, Gökten inen o güzelim pamuk bulutlar, Bir su gibi aktı ömrümden. Aşk mıydı o? Değilse, ardında bıraktığı bu binyıllık yorgunluk da nedir? Bir türlü doyulamayan o koku, o ten Aşkı her satır arasına, İsmini her cümlenin başına koymalar... Gizliydi ya. Görmesem, Az öteye gitse sesi, Duvarlara çarpan gölgem, Merdivenlerden yuvarlanan kalbim, Telaşla ocağı açık bırakıp yanan heyecanım, Dalından kırılan güllerim, Sorsak, bilirler mi aşkın o olup olmadığını? Hatırlanır mı ismim, isminden düşünce? Saçların dağılır mı yine rüzgardan, aşk değilse? Ben bilirim... Değiştiren tüm düşüncelerimi, Beni durup durup yenileyen, Duygulu yapan hoyrat ellerimi...Oydu Oydu doludizgin gidişime ''Dur!'' diyen... Demişler: Aşka gönül ile düşersen, yanarsın Zeka ile düşersen, kavrulursun Akıl ile düşersen, çıldırırsın Duygu ile düşersen, gülünç olursun Aşka düşmezsen, kalabalığa karışır, ezilirsin Sersem sersem bakıp durma! Bir yol seç demişler Hal bu ki, Hayatta bir yolu var mıdır seçmenin? Aşktan kaçmanın? Hem kim demiş kalabalıkların ezdiğini, Biçare biçtiğini? Akıl mıdır aklıselim? Zeka mıdır kalbi ferah? Duygu mudur komik? Aşk mıdır gerçek? Düşmenin, kalkmakla eşdeğer olduğunu öğrenmedi mi bu kalp? Onaylamadı mı beyin? Ya seni gördüğümde yanan alevler nedir? Sen bana bakarken kavrulan ten, Ezilmenin verdiği rahatlık, Gönlün koyduğu sitem? Söyle...Kim karşı durabilir ki bunlara? Hem, kim bilebilir sersemlikten sarhoş olduğumu? Böyle midir gençlik? Hani iki nokta vardı konulan ardına? Ben tam olduğumdan, yuvarlak da değil midir köşelerim? Sen şimdi bunlara hiç kafanı yorma... 2 eşittir 1 değil mi sonuçta?