Konuşan Zaman/ Hep Yol Almak İsterim, Hiç Duramam Yerimde- Victor Hugo

Bir yolcu gibi sabah, Tan vakti yola çıkan, Aklından sonsuz yazgı çıkmayan mutlu adam, Uyanıyor şafakta, ruhu hep düş içinde, Duasını ederken başlıyor gün doğmaya, Güneş hem göğe doğuyor, hem onun ruhuna. Solgun ışıkta beliriveriyor eşyalar, Eşyalarla birlikte ruhunda başka şeyler, Ondan başka herkes uykuda, Böyle sanıyor, Esrik bir mutluluğun huzuruna varıyor, Oysa arkasında güler yüzlü melekler var, Kitabın üzerine eğilmiş bakıyorlar. Güneş uykuya dalarken, Ufuktan karanlığa kapı açılıyorsa, Yıldızlar geceyi kucaklarken, Ay gökyüzünde parlıyorsa, Gecenin çiği düşüyorsa sabaha, İlk ışıkla buharlaşıp uçuyorsa semaya, Gökyüzünde beyaz bulut, siyah oluyorsa Kızgın bir ateş olup şimşekler çakıyorsa... Rüzgarla karışıp fırtına oluyorsa, Her bir damla toprakla buluşuyorsa, Toprak onu bağrına basıyorsa Her canlı bu zamanda yaşıyorsa, Anlamaz mı? Bu evrende boşluk yok Hep yol almak isterim, hiç duramam yerimde, Tanığımdır dalga, O denizde titriyorsa, Rüzgara seslenirim: gidelim! Rüzgar dönse, Dalgadadır sıra: Haydi daha uzağa! İlerlerim, kasırga alır götürür beni... İnsanlar, dört elle sarılın, Kapının önündeki taş sedire oturun, Ve geçen günlerinizin arkasından bakın! Ne mutlu evinden hiç çıkmayıp, Her akşam aynı saatte çatının, Aynı Köşesinden havalanan gece kuşunu Tekrar tekrar izleyen kişiye ne mutlu