KOPSHTI I EDENIT PARA SE TË HYJË MËKATI (Zanafilla 2)

Thonë se një herë një monedhë ari ra në baltë dhe u mbulua nga pluhuri, saqë askush nuk e dallonte më nga gurët e rrugës. Por vlera e saj nuk u zvogëlua asnjë grosh — sepse vlera e saj nuk varej nga vendi ku ndodhej, por nga vula e mbretit të stampuar mbi të. Kështu është edhe njeriu: i formuar nga pluhuri, shpesh i mbuluar nga balta e jetës, por me vulën e Mbretit të stampuar në qenien e tij. Kjo e vërtetë e Zanafillës 2 ka pasoja shumë konkrete:Së pari — trupi yt ka dinjitet. Perëndia e formoi trupin e njeriut me duart e Tij dhe e quajti «shumë mirë». Trupi nuk është burg i shpirtit, as material pa vlerë — është vepër arti hyjnore dhe, për besimtarin, tempull i Frymës së Shenjtë (1 Korintasve 6:19). Kujdesu për të me nderim, pa e adhuruar dhe pa e përçmuar.Së dyti — puna jote është thirrje, jo mallkim. Perëndia e vendosi Adamin në kopsht «që ta punonte dhe ta ruante» para se mëkati të hynte në botë. Puna jote — në ferma, zyra, shtëpi apo kisha — është mënyra si pasqyron Krijuesin dhe i shërben botës së Tij. Bëje «me gjithë zemër, porsi ta bësh për Zotin dhe jo për njerëzit» (Kolosianëve 3:23).Së treti — kufijtë e Perëndisë janë mbrojtje, jo burg. Në Eden kishte një mijë «po» dhe vetëm një «jo». Kështu janë edhe sot urdhërimet e Perëndisë: jo mure burgu, por parmakë mbi urë — ekzistojnë që të mos biem. Kur Perëndia të thotë «jo» për diçka, prapa atij «jo»-je qëndron një Atë që të do.Së katërti — martesa është projekt i Perëndisë. Jo shpikje kulturore, jo kontratë e thjeshtë, por besëlidhje e shenjtë e themeluar në Eden dhe e konfirmuar nga Jezusi. Nëse je i martuar, investo në atë besëlidhje si në gjënë më të çmuar pas vetë Perëndisë. Nëse je beqar, dije se vlera jote është e plotë në Krishtin — edhe Jezusi dhe Pali ishin beqarë — dhe se vetmia jote nuk është e padukshme për Atë që tha «nuk është mirë që njeriu të jetë vetëm».Së pesti — jeto me transparencë. «Lakuriq dhe pa turp» — kjo ishte gjendja e parë e njeriut: pa maska, pa fasada, pa frikë se do të njihej ashtu siç ishte. Mëkati na mësoi të fshihemi. Hiri na fton të dalim sërish në dritë — para Perëndisë në rrëfim dhe para njëri-tjetrit në sinqeritet (1 Gjonit 1:7).