Korkma Ben Varım (Bir insanı anlamak istiyorsanız, öncelikle insanlar hakkında bildiğiniz her şeyi unutmamalısınız.)- Murat Menteş

''Bir insanı anlamak istiyorsanız, öncelikle insanlar hakkında bildiğiniz her şeyi unutmalısınız.'' "Herkes beni yanlış tanıdı." Dokuzuncu kattan aşağı uçarken sadece bunu düşünüyordum. Zafer...Yenilgi... Bu kelimelerin hiç bir anlamı yok. Hayat, bu sembollerin altında ve çoktan yenilerini oluşturmaya başlamış. Sözlerimin anlamı beni ürkütüyor. Böylesine hazırlıklı değilim daha. Bilmek...Bu da ürkütüyor. Gene de biliyorum. Kanım, damarlarımın içinde tozlaşmıştı. Gençtik. Biliyorsunuz, ben acıdan sağ kurtuldum. Ne zaman riske girsem, işler çatalla dokuzuncu kat ile zemin geçişim neredeyse yeniden başlıyor. Bu yalnızca bir his değil; beni korkudan azade kılan varoluş biçimimdir. Yani ben aslında hep havadayım. Kendimi öldürmeme acıma duygusu engel olmuştur. Korkunç üzüldüm, kendimi öldürmek istedim. Sonra başkalarına baktım, gördüm ki, onlar da benim kadar mutsuzdular. Onlara acıdım. İşte acımak çok güzel bir şeydir! Ben bunu bilmiyormuşum. Ölümün üç saniye berisindeyim. Boşlukta ikamet ediyorum. Tutarlılıktan, tedbiden, insaftan muafım. Göründüğüm yerde değilim. Anlayabilirim, Yani en karanlığın, en uzaktakinin bile kokusunu alarak dövüşebilirim. Doğru bulduğum, haklı bulduğum, güzel bulduğum her şey için, herkes için, Ama gel gör ki çoktan unuttum şaşıp kalmayı. Şaşkınlık, alabildiğine yuvarlak, açık ve alabildiğine genç gözleriyle bırakıp gitti beni. Aramızdaki temel fark ne, biliyor musun? Sen insanlara baktığın zaman üniformalar, bayraklar görüyorsun!" -Peki, sen ne görüyorsun bakalım? İnsan, sadece insan. Seven, acı çeken, acıkan, üşüyen, korkan bir insan... Bastırmaya çabaladığımız her güdümüz, zihnimizde yuvalanan bir yılan gibi bizi zehirliyor. Tedirginim aslında, Seni unutuyor olmak, Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen, yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni. En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hala ben var mıydım? Ben dediğim şey,bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi. Burada yağmur bile güzel yağmıyor artık. Ne zaman umudun azalsa seç bir yıldız yukarı bak. Bir çizgi çek dik açıyla, kalbim altında olacak. İkimiz de aynı pencereden fırlamıştık. O, benim yerime öldü. Ben, onun yerine yaşıyorum. Tam öyle değilse bile, günlerimi canımın bana, ruhumun bedenime ait olduğu yanılgısından doğan gaflet içinde geçirmiyorum. Böyle olmasaydı keşke diyorum, ama hep böyle olur, biliyorum. Dünya ağır bir imtihandır. Dünya, durup dinlenmeden kazarak birbirimizi gömdüğümüz bir mezarlıksa, Süremiz belirsiz, zamanımız kısıtlıysa, Gerçekten vakit var mıdır? Bence yoktur. Her birimiz dokuzuncu kattan düşüyoruz. Kimimiz üç saniyede, kimimiz yüz senede. Bu kadar basit. Bunu gece günlüğüme yazacağım. -Neyi? "Ateşten yananın ateşe doymadığını."