Korkma Ben Varım (Erkeğin kalbine giden yola mayın döşemek...)- Murat Menteş

1970'li yıllarda böyle bir yığın, çerden çöpten fantastik film çekildi Türkiye'de. Kızılmaske, Dracula- Korkmak Bazen Günahtır, Uçan Kız gibi tonla film. Saymakla bitmez. Sinema salonları dolup taşıyordu. Fiyakamız yerindeydi. Bir anda şöhrete kavuşmuştuk. Cebimiz para görmüştü. Gerisi çocuk oyuncağıydı. Hiç de öyle değildi. Yıldızımız saman alevi gibi parladı. Süper kahramanlıktan çulsuzluğa kesin dönüş yaptık. Davul benim boynumda, tokmak Venüs'ün elindeydi. Dikensiz bir kaktüsün bitkisel yalnızlığı içindeydim. Sistemi, kuralları, prensipleri bir anda unuttum. Kolumdaki saati çıkarıp, cebime koydum. Gömleğimden birkaç düğme çözdüm. Telefon konuşması sırasında Şebnemi gördüm. Çöle düşen ilk yağmur damlasını duymanın heyecanı içindeyim. Baharı fetheden ordunun sancağı gibi, dalgalanan elbisesi karşısında hazır ola geçiyorum. Fırtınalı bir geceden sonra yükselen güneş gibi gülümsüyor. Gözleri, zamanın başlangıç gecesi kadar derin. Kirpikleri kıpırdıyordu. Sol bileğimin üstüne vurup, yüzümü eğip bükerek saati sorarken, başımı rastgele sallıyordum. Sertçe koparılan bir gelincik gibi irkilmişti. Gözleri korkuyla irileşmişti. ''Saati mi soruyorsunuz?'' Evet anlamında başımı salladım. Bildiğim bir şey varsa, kaderimin en keskin virajına girdiğim sırada ''Saat 3'ü 20 geçiyor.''du. ''Çölü geçtikten sonra içilen soğuk suyun ilk yudumu gibisiniz.'' demem bir oldu. Şebnem, ani bir kararla sağ yanağıma bir tokat patlattı. Kibarlığı ve pişkinliği harmanladım. ''Sol tarafıma vuracağınızı düşünmüştüm.'' dememle, sol yanağıma da şamarı indirmesi bir oldu. Zirveye yeni yağmış kar kadar güzeldi. Ve bana karşı çığ gibi büyüyen bir öfkeden başka bir şey hissetmiyordu. Bildiğim bir şey varsa, bir çığın ortalama hızı, saatte 380 kilometrenin üzerindedir. Cesedimi yörüngeye oturtmuş bir astronotun ümitsizliğiyle seslendim: ''Namık Mıknatıs'ı öyle bir tekmeleyeceğim ki, aşırı hızdan tutuklanacak.'' ''Ayağına gelen fırsatı tepmek'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim. İşe yaramadı. Şebnem uzaklaştıkça sesimi yükseltiyordum. İlkesel olarak hiç kimseyi öldürmüyordum. Fakat Şebnem isterse, kendimi bile vurabilirdim. Bildiğim bir şey varsa, ıskalanan aşklar, yaşananlardan daima daha çoktur. ''Ruhunun selameti için, çaresizce kendini kandırmak'' diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim. Zaten senin adından daha güzel bir kelime bilmiyorum. İsmin bir büyü cümlesinin kısaltması sanki. Bir duanın özeti, meleklerin kendi aralarında kullandığı parola. Ah neler saçmalıyorum....Hiçbir şarkıda ikimizden bahsedilmediği aşikar. Yine de sonsuza dek ancak sen sevilirsin Şebnem.