Korkma Ben Varım (Hepimizin içinde bir çocuk, bir de hayvan vardır. İçimdeki hayvan, içimdeki çocuğu yiyor.)- Murat Menteş

Cehennem uyruklu misafirime getto tokadı atıyorum. Yani ne bulursam fırlatıyorum. Yerden avuçladığım suyu suratına çarpınca iyice ayılıyor. Yatağımdan akan su, evde bir akarsu yatağı oluşturmuştu. Dereyi görmüştük. Hatta, derenin içindeydik. Su çeken ayakkabılarımı çıkardım. Mahmur bir neşeyle sırıttım: '' Benim nazarımda, kuduz bir maymunun ağzındaki köpük kadar bile değerin yok.'' Emekliliği yaklaşmış bir celladın aldırışsız havasına bürünmüştüm. Bakanlık binasının çevresinde polisler nöbet tutuyor. Üniformalı, silahlı, matruş kardanadamlar. Katliamı araştıran komiser yardımcısından ayaküstü bilgi alıyorum. Çayını karıştırırken, kahvaltı haberlerini sunan gamlı bir spiker havasında konuşuyor. Caniler, işinin ehliymiş. İçeri girerken, yüzleri maskeliymiş. Kaç kişi oldukları belli değilmiş. Üç de olabilirmiş, yirmi de. l- İnsanlık... a) Bir takım oyunudur. b) İki kişilik bir oyundur. c) Bireysel bir oyundur. 2- Mana.... a) İnsan oluşun bir yan ürünüdür. b) İlişkilerde beliren bir kazanımdır. c) İnsanlık için bir önkoşuldur. 3- Özgür irade... a) İnsanın, ifade ve davranışlarını şekillendirmesini müm­kün kılan zihinsel ve duygusal nitelikli bir kontrol sistemi­dir. b) Acizliğimizi inkar etmede kullandığımız namevcut bir destektir. c) Toplumsal değil, özel hayatta işleyen tercih yetisidir. 4- İhtimaller a) Her adımda çoğalır. b) İhtimal diye bir şey yoktur. c) Her adımda azalır. Üstüne ölü toprağı, mezar tozu serpilmiş, hükmen harabeleşmiş metruk binanın dördüncü katındaki odama çıktım. Geceleyin bomboş salonun pencere camındaki yansımam, melankolik bir kadavrayı andırıyordu. Son nefesimi yarım saat önce verdim. Çoğu cesetten daha fazla benziyordum ölüye. Ne yapmam gerektiği hakkında hiçbir fik­rim yok. Ölürken insan bildiğini de unutuyor. Mezardan şartlı tahliyeyle serbest bırakılmışım gibi hissediyorum. Kırk yaşıma girmemle, canımın çıkması bir oldu. Ölümden değil, gelecekten korkuyorum. Çocuklar bir kuzuyu kucaklamadan, kelebeğin peşinden koşamadan, tavşanla bakışamadan büyüyor. Gençler, bir ağacı, üzerinde meyve yoksa tanıyamıyor. Vicdan azabı dolu kabuslar ile adı konmamış hasretler arasındaki istikrarsız yolculuğum tam gaz sürüyor. Şiddetlenen rüzgarda, yaralar hızla kabuk bağlıyor. Onunla tanışana kadar hayatım dantelsiz gecelik, sossuz makarna, golsüz bir maç gibiydi. Her şeyini paylaşıyor, dağıtıyor. Tebessümünü kimseden esirgemiyor. Ne var ki, fikirleri tehlikeli. Hiç kimse mükemmel değildir; özellikle de ben. Aptallığın hemen hiç masrafı yok. Kendimden biliyorum. Akıllanmaksa ateş pahası. Geleceğe bakıyorum ve ertesi günü bile göremiyorum. Kaderimde yazılanlar ile hayatımda olup bitenlerin birbi­rini tutmadığını hissediyorum. Delilik, düşünmek, soru sormak ve en korkuncu iti­raz etmektir. Kaçış, artık intihar teşebbüsü havası taşıyan bir vazgeçiş ve terkediştir. Tersini de düşünebilirsiniz: Küresel kötülük sisteminin bir parçası olduğumuz için otomatikman suçluyuz. Suç, artık cezalardan oluşan işleyişe direnmektir. İhlal, artık gayri insani sınırların dışına çıkmaktır. Kötüler, hiç kuşkusuz, iyilerin bilmediği bazı şeyleri anlamışlardır. Her şey bir yanlışlıklar zincirinden mi ibaret? Mantı­ğın yardımı, sonuçlanan sebeplerini görmeme yetmiyordu. Çaresizliğimiz, üzüntümüzü kat be kat aşıyor. Kendimi, doğduğum günkü kadar çaresiz hissediyordum. Kalbimize aşk oku sap­Iandı mı, gözlerimiz "Bana karşı dürüst davranıp her şeyi berbat etme sakın" demeye başlar. Belki Şebnem'le buluşmayı denerim. Beni idamlık bir cellat yapan ufak tefek kusurlarımı belki göz ardı eder?