Korkma Ben Varım (Herkesin Üç Kişiliği Vardır: Ortaya Çıkardığı, Sahip Olduğu, Sahip Olduğunu Sandığı...)- Murat Menteş

Herkesin üç kişiliği vardır: Ortaya çıkardığı, sahip olduğu, sahip olduğunu sandığı... Çok acayip bir rüya gördüm. Rüyalar, alınyazımızın ayrılmaz parçalarıdır. Pazartesi sabahın köründe kalkıp ışık hızıyla hazırlanırken, rüyamı düşündüm. Aslında yirmi iki çift ayakkabı görmüştüm. Etrafta telaşlı, şaşkın, ağlamaklı bir kalabalık. Onları işitemiyorum. Bir bina kibrit çöplerinden yapılmış bir ev gibi yanıyordu. "Ölmek çok kolay Medusa," diye fısıldadı içime dokunan bir sesle. "Asıl sorun, ölen birinin ardından yaşamaya devam etmek." Gülümsedi. Gülümsemesi paramparçaydı. "Ya da yaşadığını zannetmek." Sakin olmak ve paramparça olmak bazen tam olarak aynı şeylerdi. Babama gökten inen canavar sürüsüne karşı beni korumasını söylemeliyim. -"Bu dünya sırlarla dolu güzel kızım," diye fısıldadım. Ve soğuk saç telini sıcak parmağımın etrafına sardım. "Ama sen neyi korumak için gelmiş olursan ol, seni ben koruyacağım." Yaşamak değil, bu telaş beni öldürecek. Düşüncelerim küller gibi uçuşuyordu. O gün anladım ki, avarelik büyük bir konsantrasyon gerektiriyor. Teknoloji, uygarlık, emniyeti dışlıyor. Peki ya ben? Bu alçak tavanlı şehirde, kazasız belasız ne kadar yükseğe çıkabilirdim? Her şeyi göze alarak koştuğun yolun sonu her zaman uçuruma çıkardı. Bazen otuz katlı bir binanın tepesindesindir bulutlar arkadaşındır; bazense kendini o binanın tepesinden boşluğa bırakırsın, hiçbir bulut seni tutmaz. Bildiğim bir şey varsa, talih ve talihsizlik aynı kuyudaki iki kovadır. O kuyularda yaşayan masal devleri için tasarlanmış gözlüğümün üzerinden etrafı seyrediyordum. Bazen kalp en çok da burada verdiği kararlar yüzünden böyle kambur olurdu. Daireme iner inmez banyoya girdim. Suyu açtım, küvete uzandım. Bildiğim bir şey varsa, hayatta en önemli şey henüz ölmemiş olmaktı. Bildiğim bir şey varsa, kum fırtınasının ortasında şekerleme yapılmaz. Bildiğim bir şey varsa, kaderin elindeki ustura pas tutmaz. Bildiğim bir şey varsa, kalbi atmayan kimsenin başı dönmez, midesi bulanmaz. Bildiğim bir şey varsa, insan bazen unutamadığı koca bir kırgınlığa rağmen, o kırgınlığı ona veren kişiye sığınmak ister. Ve ben, boğulmaktan korktuğum denizin içinde kulaç atarken bulmuştum kendimi. Hep böyle olmaz mıydı zaten? Biri gelirdi, sizi binlerce kez kırıp döker, parçalardı, siz onu bin birinci kez affeder, bin kez kırılmış olmanızı maziye gömerdiniz. Bazı anılar, yaşandığı anda ne kadar acıttıysa, hatırlandığında da o kadar acıtırdı. Hatta belki de daha fazla acıtırdı. Kalbim neden nefes almıyordu ki? Tam şu an, kalbimin derin derin nefesler almaya ihtiyacı vardı. Kalbim, bayramlarda büyüklerin ellerini öpemedi. Bir kıza ''seni seviyorum'' diyemedi, çiçek veremedi, uçurtma uçuramadı. Cam kırmadı ve kimseyle kavga etmedi. -''Sen zaten iyi bir adamsın. İyi adamlar da kötü şeyler yapar.'' Ama benim kalbim kitap okuyamadı, balık tutmadı, sinemaya gitmedi. Bisiklete binmedi, denize girmedi, parka eğlenemedi. Bir tişört olsun, seçip, deneyip beğenerek satın almadı. Evden kaçmadı, kuş vurmadı, şarkı mırıldanmadı, hiç koşmadı, doğum gününü kutlamadı, bir kafeteryada kahve içemedi, ağaç dikemedi. Kardan adam yapamadı. Aleladeliğin ayrıcalıklarını, monotonluğun emniyetini, normalliğin konforunu tadamadı. Ya seninkiler? diye sordum. Sözlerimi anlamadığı halde gülümsedi. Bana, onu yeryüzünde anlayan tek insanmışım gibi baktı. İhanet, sadakatin içinde saklanırdı ve en büyük ihaneti sadık olanlar ederdi. "Sen görüyorsun," diye fısıldadı bir ninni gibi. "İçimde iyi kötü ne varsa görüyorsun. Kayboluşlarımı, yok oluşlarımı görüyorsun. Hatta o kadar görüyorsun ki, keşke beni bu kadar görmesen." Geldi ve eksenimi yitirdim. Geldi ve yeni bir sebebim oldu. Ben öldüğüm zaman ve ışıltılı nisan üstümdeyken Yağmurunda ıslanmış saçlarını savurup, Kırık kalbinle üstüme kapanmış olsan da, Aldırmamalıyım