Korkma Ben Varım (Maziyle bugünü birbirine karıştırma.)- Murat Menteş

Bir Çin darbımeseli: ''Yerin kulağı varsa, kapıların da göz vardır.'' Minyatür bir bavuldan ibaret olan yükümü kapıp çıktım. Aksilikler, tesadüflerin takviyesiyle felaket katına yükseldi. Adrenalin sarhoşu olmuştum. Sol elimin parmaklarını bükerek, çenemin altına kenetliyorum. Kar, ön camı kapatıyor. Artık başıma iyi veya kötü hiçbir şey gelmez duygusundaydım. Eğer heykeltıraş olsaydım, Şebnemin heykelini dikerdim. Bu kız, kendim olmam için bende eksik olan şeydi. Başkentin resmi, güneşin altında bronzlaşırdı. ''En büyük eksiğimiz ne biliyor musun?'' Cesaret. Vahşetimin mazeretini takviye etmeliydim. Yangına yelpazeyle gidiyordum. Otuz sene evvel, otuz yaşındaydım. Yaşlandığınızda, otuz yıl önceki olaylar bugünkülerden daha gerçek görünür. 1970'ler. 20. yüzyılın en güzel yılları. Henüz tam uygarlaşmamışız. Değirmenlerle savaşta yenilmemişiz daha. Yedi kat yalnızlığa gömülmemişiz. İnanın bana, o zamanlar aşklar ömür boyu sürerdi. Bir kız camdan el salladı mı, havalara uçardık. Bir gülücük, kaçamak bir bakış, bir merhaba...Yavru kuşlar gibi heyecanlanırdık. En büyük hazine, kalbimizdeydi. Nasıl utangaçtık...Gönül verdiğimiz kişiyi incitmekten de, onun karşısında küçük düşmekten de ödümüz kopardı. Karşılıksız aşklar, ebediyen saklanan sırlara dönüşürdü. Uzaktan sevmek diye bir şey var. Yoksulduk. Canımıza yapışan, kemiğimizi çürüten fukaralığın üstüne kat kat gıcır gıcır gurur kostümleri giyerdik. Onurluyduk. Çünkü tarihimiz bize kudretten, zenginlikten bahsediyordu. Edebiyat bütün hücrelerimize azim aşılıyordu. Şarkılar daima taptaze bir umut çınlıyordu. Felekle kapışıyor, çaresizliğe meydan okuyor, yer sofralarında yürekten şükrediyorduk. 1970'lerde Allah bizimleydi. Seyrettiğimiz filmlerdeki bahtsız annelerin, mazlum delikanlıların, yorgun babaların haline hüngür hüngür ağlardık. Haysiyet, namus, vicdan gibi kelimeler tedavülden kalkmamıştı. Komşuluk ölmemişti. Komşular sağdı. Zayıftık fakat güçsüz değildik. Stres yoktu. Nostaji yoktu. Depresyon hiç yoktu. Ağır ve matemde aşırıya kaçmak, ölüme müzikal bir defileyle karşılık vermek demekti. Yas, sezonluk bir duyguydu. ''Yaşlanmak, bir insanın başına gelebilecek en beklenmedik olaydır'' . Kartları kader karıştırır, sense oynarsın. Bir sabah uyandım. Venüs yok. Sabah yıldızı kayıplara karışmış. Bir daha da geri dönmedi. Galaksi çatırdıyor! Benliğimi saran aptallığın laneti, ruhumu kısırlaştırmıştı. Bir millet, edebiyatıyla yaşar. Bir ülke, önce şiirle, hikayelerle, deyimlerle kurulur. Birbirimize sözler veririz. Yeminler ederiz. Bütün çabamız sevgi dolu ifadelerle örülü sözler işitmek içindir. Müjdelerin taşıyıcısı kelimelerdir. Köpeklerin dilinde havlamalar, kuzularda melemeler, tavuklar gıdaklar. Bu kelimeleri onlara biz insanlar öğrettik. Vahşi köpekler havlamazdı. Beden dili nasıl olur da dilimizden dökülen sözleri bastırır? İnsan otuz yıl yaşayınca, dünyanın üç günlük olduğunu anlıyor... Hayal ile rüya arasındaki mahmur boşluktayız. Her derdi söyleyemezsin, her inciyi delemezsin. Hatırlamak ve unutmak insanın kontrolünde değil. Tebessüm, bazen ağlamanın bir çeşididir. Bu kitapta anlatılan olayların hepsi gerçektir, fakat hiçbiri henüz cereyan etmemiştir.