Korkma Ben Varım (Sırrını saklarsan, dileklerin çabuk gerçekleşir.)- Murat Menteş

Beni yıka.'' yazmak için mola verdim. Bu düpedüz bir intihar notudur. Ölünün ağzından yazılmış, eciş bücüş bir cümle bozuntusu: ''Beni yıka.'' Apartman merdivenlerinin basamaklarını saydım: Otuz dokuz. Evime girip, pencereden kendimi atmak bana iyi gelecekti. Anahtarı deliğe sokmak üzereydim, birden kapı açılıverdi. Babam. Bir bebek doğdu mu, bir baba doğar. Babalık, bitmeyen bir acemilik. Bir hayat kurtarmak için, bir ömür harcarsınız. Öte yandan baba olmak, tekrarlana tekrarlana görenek haline gelen hataları üstlenmek gibi bir şey. Ben bekarlık tahtından çabuk indim. Daha doğrusu indirildim. İnsan çoluk çocuğa karışınca, bilen bilir, canına can katılıyor. Ben mesela şu anda üç canlıyım. Hakiki bir ayakkabıcı, her yerde ayakkabıyı müşahede eder. Çarıklardan fal bakar. Patiklerde geleceği görür. Çoraptan karakter tahlili yapar. Böyledir, tarih, spor, dans, edebiyat, savaş, aşk, iklim, suç, felsefe...Her şey, ama her şey benim için ayakkabılarda mahfuzdur. Mesela siz bir karate filminde dövüşçünün attığı tekmeye dikkat edersiniz, ben ayakkabısına. Kralın tacı, gelinin duvağı, askerin tüfeği, bence pabuçlardan sonra gelir. Olay, vücudun sonunda biter. Heykeller çizmelerini giymişler mi? Fotoğrafta kunduralar görünüyor mu? Ressam, sandaletlerini ne renge boyamış? Şu fotoğrafı kesip aile albümüne eklesem, annem farkı bile anlamaz. Yapacak bir şey kalmamış gibi esnedim. Kör kuyularda yaşayan, masal devleri için tasarlanmış gözlüğümün üzerinden etrafı seyrediyordum. Boş bir sandalyeye elimdekileri bırakıp, gözlerimi zonklatan gözlüğü çıkardım ve hırkamın ucuyla silmeye başladım. Geleceğe bakıyorum ve ertesi günü bile göremiyorum. Gelgelelim ki, babamı karşımda gördüğüm anda hayatımın en kötü dönemini geride bıraktığımı anladım. Gelgelelim ki, insanoğlu her yaştan ağacı keserek, zehirleyerek, yakarak öldürdü. Tabiatın ağır yaralarına beton döktü. Rüzgarı makasladı, yağmuru kelepçeledi, güneşe çuval geçirdi. Allah ile kul arasına girdiler, incirle, zeytinle, üzüm ile Allah'ın arasına girdiler. Eriği, mandalinayı köleleştirdiler. Bitkilerin kokusunu, şifasını ruhunu gasp ettiler. Haklısınız...Boyumdan büyük laflar ediyorum. George Baker'ın Little Gren Bag'ini söyledim. Her defasında bu şarkıyı söylemesem, temizlenemeyeceğim sanki. Hırsızların gözden kaçırdığı kadife bornozumu sırtıma geçirdim. Salonun penceresinden bana gülümseyen toleranslı dolunayın karşısında bir sigara yaktım. Benden çok daha akıllı ve bilgili bir adamın baş edilmez vecizesini hatırladım: ''Hayat, insanlar güldüğünde ciddiyetinden kaybetmediği gibi, insanlar öldüğünde de gülünçlüğünden kaybetmiyor.'' Ve sırrını saklarsan, dileklerin çabuk gerçekleşir. Orman fazla vahşileşince, yangın kaçınılmaz olur. Servet, soygundur. Tahrip etmek, kreatif bir işlemdir. Paylaşmak, propagandadır. Delilik, özgünlüktür. Dünya fanidir. Sistem ölümcül riyakarlığını, zorbalığıyla örtbas eder. Geceleyin, lunaparklar da yarasalarındır. Dairemin üst katında çok acayip şeyler oluyordu. Epey lafladım. Anlatılanlara göre, cin evreninde zaman bizimkisinden hızlı akıyormuş. Bir insanla görüşmek, cine çok pahalıya patlıyormuş. Sadece birkaç saat sonra kendi kozmosuna döndüğünde, bir cin haftası geçmiş oluyormuş. Ve insanlar, bir mezar taşının tepesinde güneşlenen kertenkele gibi objektifleşirmiş. Bir şey bildiğim varsa o da bir şey bilmediğimdir, dedin gururla...Bildiğim bir şey varsa, o kadar yeni bir anlamda söylüyorum ki bu kelimeyi. Belki yalnızca köklerimdi aradığım. Bilmiyorum... Bildiğim bir şey varsa, onun yanında kendimi güzel hissettim. O da benim yanımda öyle hissetti. Bildiğim bir şey varsa, bir erkek babasıyla nasıl konuşacağını ölünceye kadar öğrenemez. Hangisi ölünceye kadar? İşte onu bilmiyorum henüz. Bildiğim bir şey varsa, ilişkinin uzun sürmesi, kalitesini yükseltmez. Bildiğim bir şey varsa, eşini ve çocuklarını döven heriflerden daha aşağılığı yoktur. Bildiğim bir şey varsa, o da koşmaktır. Bunsuz yapılamaz hayatta.