Korkma Ben Varım (Tebessüm bazen ağlamanın bir çeşididir.)- Murat Menteş

İçimde esrarengiz bir bulut belirmişti. Sorularım bitmek, tükenmek bilmiyordu. Genç değildim belki fakat ihtiyar da sayılmazdım. Yıllar, yıldırım hızıyla geçiyor. Eski bir çin atasözü ne der? ''Fısıltı, haykırıştan daha inandırıcıdır.'' Bu bana başka bir Çin atasözünü hatırlatıyor: ''Kafan kesilse bile, savaş çığlını yarım bırakma. Zaferde, çığlıkların payı büyüktür.'' Fakat atasözlerinin yarısı, diğer yarısını yalanlar. Çünkü aslında her biri yalnızca belli durumlarda geçerlidir. Edebiyat, görgünün vitaminidir. Bizi telef olmaktan kurtaran şifalı iksirdir. Yaprakların bakışlarını, meyvelerin soluğunu, gövdelerin çarpıntısını duyarız. Siz bana bakmayın. Artık bütün tembihleri unutmuş, kapılarını teselliye kapatmış, basireti kördüğüm olmuş biriyim. Beni uygar kılan koşumları kemiriyorum. Program, prosedür, protokol umurumda değil. Göğsümde barut macunu gibi bir öfke kabarıyor. Vahim olan, kendimi unutmamdı. Neredeyim, n’apıyorum, saat kaç, günlerden ne, hangi yıldayız…. Bilemiyordum. Yine de insan istiyor ki, bir kişiyle olsun bu kalpteki sır. Daha doğrusu 'kalbin sırrı' konusunda anlaşabilsin. Birisi evet desin, "Seni anlıyorum. Aynı dert bende de var." Ve iskeleye devrilen anonim yolcuların arasında Şebnem'i gördüm. Güneşin voltajı yükseldi. Yapraklar, deniz, arabalar, binalar parıldadı. Sevinçten, tüm yaralarım kapanıyordu. Kozmostaki ahenge bedava bilet bulmuştum! Neşeyle bana baktı. Kalbim durmasın diye çok bakmadım. Şebnem'in söyledikleri, kulağımın pasını silen felsefi bir çocuk şarkısına benziyordu. Çok önemsediği, hayatına anlam kazandıran düşüncelerini bana anlatıyordu. Gururlanıyordum. Beni neden sevdiğini öğrenmeme izin vermeksizin severdi. Fakat sevgisi, canımı almaya kalkışmasına engel olmayacaktı. Buna dair bir şeyler karalamıştım. Aşağı yukarı şöyleydi: Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı kaldırımlar Ve yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar Ve bu yüzden düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik, Sarılırsak yanarız deyip, aşkı hep uzaktan sevdik... Sen sevmek için yaratılmamışsın, sevilmek için yaratılmışsın. İnsan sevmek için mutlaka güzel bir şeyi seçmelidir. Güzel denilecek bir şey varsa o da sensin. Seni sevmek, göğüs kafesimde bir gökdelen jeneratörü taşımakla aynı şey Sen benim ipe sapa gelmez arzumun kaynar bir tutkususun Hem yakar, hem yanarım Sen benim, durmak bilmeyen bir haylaz çocukluğumsun Hem güler, hem güldürürüm Sen benim deli dolu duygumun kimseyi takmaz bir vurgususun Layıkıyla sever, hakkıyla yaşarım Şebnem... Adının geçtiği her cümle nasıl da güzelleşiyor.