Korkuyla Umut Arası- Uğur Arslan/ Kırık Kanatlar, Sevgi 2- Halil Cibran

Bilinmeyene yürümek garipti Hayat belki de, Bilinmeyene yürümekten ibaretti Bir sonraki atılıp atılamayacağı bilinmeyen bir adımın, Götürüp götüremeyeceği bilinmeyen bir yolun, Sonundaki bilinmeyenlerden oluşuyordu her şey Ve hiçbir şeyi önceden bilmek mümkün değildi Aslında yürütülmekti sonunu bilmeden yürümek Cesur atılmalıydı adımlar korkuyla umut arasında Güneş açar, Ya da yağmur yağardı. Deprem ne zaman, nereyi yıkar belli olmazdı En iyisi hazırlıklı olmaktı her şeye Umudu ve korkuyu elden bırakmadan... Kimin ne zaman, nerede, ne kadar olacağı belli olmadan Önemli olan, Bir yerlerde olduğumuz sürece oranın hakkını vermek Ve geride bir şeyler bırakmaktı. Bir iş, bir eser ya da bir iyilik, Belki de kıyamet Son iyilik yapıldıktan sonra kopacaktı Yirmi yaşımdayken annem bana şöyle demişti: - Manastıra girseydim, hem kendim, hem başkaları için en iyisini yapmış olacaktım. Eğer manastıra girmiş olsaydın, ben dünyaya gelmezdim, dedim. - Dünyaya gelmen daha önce kararlaştırılmıştı oğlum, dedi. Evet ama, dünyaya gelmeden çok önce seni annem olarak seçmiştim ben, diye karşılık verdim. - Dünyaya gelmeseydin, cenette bir melek olarak kalacaktın, dedi. Ama ben hâlâ bir meleğim, diye cevaplardım. Gülümsedi ve dedi ki ''Kanatların nerede peki? '' Elini tutup omzuma koydum ve ''Burada.''dedim ''Kırılmışlar.'' dedi Bu konuşmadan dokuz ay sonra, annem dönülmez ufukta yitip gitti. Ama 'kırılmışlar' sözü içimde yankılanmaya devam etti... Bana mutluluktan söz etme; anısı beni mutsuz ediyor. Bana huzurdan söz etme; gölgesi beni korkutuyor; Ama bana, sana, Cennet' in kalbimin külleri içinde yaktığı mübarek feneri göstereceğim; Seni bir annenin, yegane bir çocuğunu sevdiği gibi sevdiğimi biliyorsun Sevgi, seni kendimden dahi korumayı öğretti bana Beni, seninle birlikte uzak diyarlara gitmekten alıkoyan şey, ateşle temizlenmiş o sevgidir. Sevgi, senin özgürce ve erdemli bir şekilde yaşamana imkan vermek için,içimdeki arzuyu öldürüyor. Sınırlı sevgi, sevdiğini sahiplenmek, sınırsız sevgi ise sadece kendini ister Gençliğin saflığı ve uyanışı arasına düşen aşk kendini sahiplenme ile tatmin eder, Ve sarılmalarla büyür Ama gökkubbenin kucağında doğan ve gecenin sırlarıyla inen aşk, edebiyat ve ölümsüzlükten başka hiçbir şeyle huzurlu olamaz; İlahi varlık dışında hiçbir şeyin önünde hürmetle eğilemez... Derler ki, çakal da, köstebek de Aslanın susuzluğunu giderdiği aynı ırmaktan su içer. Tanrısal eliyle arzularımı dizginleyen, Ve onura ve gurura olan açlığımı Ve susuzluğumu arttıran sevgi... İçimde güçlü ve değişmez olanın, Zayıf benliğimi baştan çıkaran Ekmeği yemesine, Şarabı içmesine izin verme Varsın aç kalayım, Ve yüreğim kavrulsun susuzluktan... Ve ölüp yok olayım; Yeter ki, senin doldurmadığın bir bardağa Veya senin kutsamadığın bir kaseye uzanmasın elim...