Kraliçenin Pireleri- Tarık Tufan

''Yüzünü ıslatmadan ağlayabilir misin?'' Şimdi bulabildiğim tüm soru cümlelerini üst üste yığıp, bulabildiğim en merhametli cevabın dizlerine yaslamak istiyorum başımı. Bulabildiğim en müşfik cümlenin önünde bir an olsun düşünmeksizin, iyiden iyiye bitik, yorgun vücudumu yere bırakmak istiyorum. Uzanmak ve hangi günahtan kalma olduğunu kestiremediğim acıların yorgunluğunu bir parça olsun üzerimden atmak istiyorum. Uyumalıyım. Hayatımın parçalarını nasıl bir araya getirebileceğim konusunda en küçük bir fikrim bile yok... Nerden başlamalı ki? Başı ve sonu iç içe geçmiş bir hikayede ortaya çıkacağı anı karıştırmış bir kahraman gibiyim. Nerede ortaya çıksam yanlış karedeyim. Kalbimden neler geçtiğini, kafamda biriktirdiklerimi, tasarladığım her şeyi bildiğini düşünüyorum. En azından tüm bunları hissettiğini. Belki de böyle bir beklenti benimkisi. Çünkü bunları sana asla söylemeyeceğim. Asla söyleyemeyeceğim. Oysa o kadar dilimin ucundalar ki... Rüzgar esse, düşecekmiş gibi Gözlerime baksan, giderken başını bir kez geriye çevirsen, ağzımdan dökülüverecek kadar dilimin ucunda Uzunca susuşlarım, Ağzımı bile açmadan öylece kalakalıp, bakışlarımı kaçırışım hep bundan. Seni bilmek ne uzun kelime, ne acayip ilgi... Çocuk olsam yeniden? Bir tek düştüğüm için acısa içim ve kalbim Çok koştuğum için çarpsa sadece... Sana rastladığım gün susuzdum, yalnızdım. Bir çırpıda içtim gözlerini... Ya sen bu ülkede doğmasaydın? Ya ben aşkı herkes gibi bilseydim? Ya sesini hiç duymasaydım? Sesinde ne var biliyor musun? Söyleyemediğin sözcükler var... Herkes kalbimde bir yere sahipken, senin ülken vardı... Yüzüm biraz çiçeklendiyse, sesinin ılıman ikliminden aldı suyunu ve sıcağını... Seni çok incitmişler ama hep çiçek açmışsın... Ruhumuzda çiçek yeşerten insanları, gönlümüzün neresine sarsak da saklasak? Sen benim aklım ve kalbim arasında kalan, en güzel çaresizliğimsin Burada hava her geçen gün biraz daha soğuyor. Bak! Papatya mevsimi geldi. Mevsimlerden papatyayı severim. Sonra seni. Sonra yine seni. Ve hep seni... Zaman diyorum, biraz daha zaman... Dilimin ucundaki kelimeler bu kış da donmazsa, bir dahaki yıl uçmayı öğrenecekler. Biraz zaman diyorum. Çünkü niyet, hayali hakikat yapar. Ben senin için okunacak kitaplar, anlatılacak hikayeler, altı çizili satırlar, güzel şarkılar ve rüyalar biriktiriyorum Kalbimin bir yanı sıcak kalabilirse bu kış, bir delilik daha yapacağım. Çiçekler bir açmaya görsün, bir çılgınlık yapıp hatır için öleceğim… Kısacası, özledim seni. Çok özledim....daha ne diyeyim? Aslında seni çok özledim..