Kransæðarslaufa

Kransæðarslaufa Himnaríki og helvíti hnýta slaufu úr kransæðum. Sólin rís í austri yfir grunlausa pabba á ferð um samfélagið á gulum skódum. Í síðasta skipti er félagsleg vitund mín skjaldborg. Ég er með sjálfsofnæmi og sólin skín, sólin sem brennir nóttina. Klakabrynjan bráðnar af hjartanu og það verður eins ört og lyfjalaust ofvirkt barn. Ég hef alla tíð verið á jaðri geðveikinnar.