Ku Je në Udhëtimin Tënd me Perëndinë?

Ku Je në Udhëtimin Tënd me Perëndinë?Hyrje: Një Pyetje që Ndryshon GjithçkaEkziston një pyetje e thjeshtë në dukje, por e thellë në thelb: ku je sot në udhëtimin tënd me Perëndinë? Jo ku ishe dje. Jo ku shpresosh të jesh nesër. Por tani — në këtë moment, në këtë stacion të jetës tëndeBibla, nga Zanafilla deri te Zbulesa, është historia e Perëndisë që kërkon njeriun. Është histori e udhëtimeve — të gjata, të vështira, të mbushura me sprovë dhe hir. Abrahami u thirr pa ditur destinacionin. Moisiu ecte nëpër shkretëtirë për dyzet vjet. Pali vuajti nëpër burgje. E megjithatë, asnjë prej tyre nuk e braktisi rrugën — jo sepse ishte e lehtë, por sepse Ai që i kishte thirrur ishte besnik."Para se të të formoja në barkun e nënës, të njoha; para se të dilte nga barku, të shenjtërova."  — Jeremia 1:5Kapitulli I — Thirrja: Ti Nuk U Nise VetëmÇdo udhëtim me Perëndinë fillon me një mrekulli të heshtur: iniciativa nuk vjen nga njeriu, por nga Perëndia vetë. Kjo është e vërteta e parë dhe themelore e besimit biblik. Gjoni 15:16 e thotë me qartësi absolute: "Nuk më zgjodhët ju mua, por unë ju zgjodha juve." Njeriu nuk arrin të njohë Perëndinë nëpërmjet filozofisë apo meritës — njohja fillon me thirrjen.Modeli kanonik i thirrjes biblike është Abrahami. Ai jetonte në Ur të Kaldeasë — qytet i pasur, qytetërim i lulëzuar, idhujtaria e rrënjosur thellë. Dhe megjithatë, Perëndia iu drejtua pikërisht atij: "Ik nga vendi yt, nga gjeneologjia jote dhe nga shtëpia e babait tënd, dhe shko në vendin që unë do të tregoj" (Zanafilla 12:1). Nuk ka arsye të dukshme. Nuk ka meritë të listuar. Ka vetëm thirrje dhe besim.Kapitulli II — Sprova: Kur Rruga Bëhet e AshpërÇdo besimtar, herët a vonë, arrin në luginë. Kjo nuk është shenjë e braktisjes nga Perëndia — është pjesë organike e udhëtimit. Psalmi 23, ndoshta teksti më i njohur i gjithë Biblës, nuk premton një rrugë pa vështirësi. Ai premton praninë: "Edhe nëse ecja nëpër luginën e hijes së vdekjes, nuk do të kisha frikë nga asnjë e keqe, sepse ti je me mua" (Psalmi 23:4).Jakobi, apostulli i praktikës, hap letrën e tij me fjalë të jashtëzakonshme: "Konsiderojeni gëzim të plotë, vëllezërit e mi, kur bini në sprovë të ndryshme" (Jakobi 1:2). Vëreja: jo "nëse" por "kur". Sprova është realitet i pritur, jo aksidentale. Dhe gëzimi i cilit flet Jakobi nuk është mohim dhimbjeje — është besim se sprova punon diçka.Kapitulli III — Besnikëria: Kur Nuk Sheh dot RrugënBesnikëria biblike shpeshherë keqkuptohet si mungesë dyshimi. Por leximi i kujdesshëm i Shkrimit tregon të kundërtën: besnikëria është vendosmëria për të qëndruar pranë Perëndisë edhe kur dyshon, edhe kur nuk sheh, edhe kur hesabat nuk dalin. Habakuku ishte profet i mosbesimit të ndershëm — ai pyeti me zë të lartë, ankohej hapur, dhe megjithatë mbaroi duke kënduar: "Ndonëse hiri i lisit nuk do të lulëzojë... unë do të gëzohem në Zotin" (Habakuku 3:17-18).Hebrenjve 11, i quajtur "kapitulli i besimit", paraqet një galeri heronjsh jo njerëz që nuk kishin dyshime, por njerëz që nuk u ndanë. Abel, Enoku, Abrahami, Sara, Moisi — secili prej tyre veproi mbi premtim para se ta shihte plotësimin. "Besa është siguria e gjërave që shpresojmë, prova e gjërave që nuk shihen" (Hebrenjve 11:1). Ky përkufizim nuk e mohon largësinë — e pranon dhe zgjedh të ecë megjithatë.Kapitulli IV — Premtimet: Zëri Brenda StuhisëPerëndia është Perëndia i premtimeve. Kjo nuk është metaforë — është realitet ontologjik. 2 Korintasve 1:20 thotë: "Sepse sa premtime ka dhënë Perëndia, janë po në Atë 'po', dhe janë po në Atë 'amen'." Premtimet e Perëndisë nuk janë aspirata — janë garanci të mbështetura mbi karakterin e pandryshueshëm të Atij që i ka dhënë.Isaia 43:1-3 flet drejtpërdrejt atyre në mes të stuhisë: "Mos ki frikë, sepse unë të kam shëlbuar; të kam thirrur me emrin tënd — ti je imi. Kur të kalosh nëpër ujëra, do të jem me ty; dhe nëpër lumenj, ata nuk do të të mbytësh." Ky tekst nuk premton t'i shmangë ujërat — premton praninë gjatë kalimit.Kapitulli V — Ringjallja: Kockat Thatat Mund të Marrin FrymëNdoshta imazhi më i fuqishëm i ringjalljes shpirtërore në gjithë Biblën gjendet në Ezekiel 37 — vizioni i luginës me kocka të thata. Profeti sheh fushë të mbushur me kocka, të thara, të shpërndara — simbol i një populli pa shpresë, pa jetë, pa të ardhme. Dhe Perëndia e pyet: "O bir njeriu, a mund të jetojnë këto kocka? Ezekieli i përgjigjet me urtësi të thellë: "O Zot Perëndi, Ti e di.2 Korintasve 5:17 e thotë qartë: "Nëse dikush është në Krishtin, ai është krijesë e re; gjërat e vjetra kanë kaluar; ja, gjithçka u bë e re."