Küçük Yuvarlak Taşlar, Bazen Bahar- Melisa Kesmez/ Yalnız 2- Zeynep Kaçar/

Boyumu aşan, Üzerime basan, nefesimi boğan bir sessizlik...Koca yaz mevsimini yutan, evin odalarını dolduran, dev cüsseli, dünyalar çirkini bir sessizlik.. Bir şeylerin olmasını bekliyorum sanki bir yandan. Bir şeyler olsun. Hikâyenin akışını değiştirecek bir şeyler Hayat her şeyi benden beklemesin istiyorum Neyi arıyorum Neyi bulacağım? Bulursam yetecek mi? Şu da olsun başka bir şey istemiyorum yalanına kaç kez inanacağım? Alıştım galiba dedim. Alışmak böyle bir şeymiş...İçimdeki acılık tam anlamıyla kaybolmasa da, kavurmuyordu kalbimi. Ama alışmak değildi bu. Gündü ,aydı, yıldı. Hayat beni böyle köşeye sıkıştırmayı, Gözümün içine baka baka çelme takmayı severdi Hayatın unuttuğu bir şey varsa, o da bir yerden sonra daha fazla düşülmediğiydi Gençken taşıdığımız onca albeni büyüdükçe nereye kayboldu? Altından saçlarımız ne sebeple soldu? Yıldızlı kocaman gözlerimiz, ne ara sönüp bu iki umutsuz deliğe dönüştü? Sihir ne zaman bitti? Onca neşe, onca parıltı, onca ışık nereye gitti, hiç anlamıyorum. Kimse sizi anlamayıp doğru düzgün anlatmayınca kendinizi anlatmak ihtiyacı dizginlenemez oluyormuş meğer. Bir demir nasıl paslanır, bir elma nasıl çürürse, İşte öyleyim. Başkalarıyla görüşmezken o kadar kötü değildi hayat. Bir kıyasa gerek olmuyordu o zaman, kim kazandı, kim kaybetti, fark etmiyordu. Bir alternatifi yoktu çünkü hayatımızın. Daha iyisi yoktu. Neyse oydu hayatım. Neysek oyduk. Oysa artık, bir limana sürüklenmek istiyorum. Deniz...Kök salmak istiyorum. Bir yerde ya da birinin yanında biraz olsun kalabileceğime inanmak istiyorum. En azından, kafamın içinde bazı şeylerin akmadan öylece kalabildiği, Dışarıda son sürat değişen manzaraya inat, İçeride, bazen çok derinde kaçıp sakinlediğim bir bahçe bulmak istiyorum. Zamanın gülünç bir detaya dönüştüğü o bahçede, ağaçların bilgeliğine ulaşmak istiyorum. Kayaların, Dağların, denizin ne olsa sarsılmayacak gibi görünen bütünlüğüne kavuşmak. Yalnızlığın o kadar da yalnız bir şey olmadığı bir gün, tek başına da olsan, evrendeki her şeyin bir parçası olduğunu hissettiğim, Bir ağacın gövdesi neyse, Benim de tam olarak o olduğumu, O kadar olduğumu, Daha fazlası olmadığımı iyi bildiğim bir bahçe... Sevgiyle çiçek açtıracağınız insanları, sevgisizlikle dikenleştiriyor, Sonra da dikenleri olduğu için suçluyorsunuz Ben senin için, kendimle savaştım. Kendimi değiştim sana, kendimi yenilgiye uğrattım. Ben etrafındaki herkes karanlığına mum yakmaya erinirken, sana gün, güneş oldum. Biliyorsun, Çarpmadım suratına hiçbir eksikliğini...Tamamlamaya çalıştım. Başardım ya da başaramadım, biliyorum...Ama denedim. Ben seni tamamlayabilmek uğruna, eksildim. Biliyorsun, Çiğnedim gururumu Şimdi dönüştüğüm canavar için neden özür dileyeyim ki? Beni bu hale getirdikleri için asla özür dilemediler Acı çeken bendim. Parçaları toplaması ve kendini yeniden inşa etmesi gereken bendim Eğer özür dilemeyeceklerse, Neden ben dileyeyim? Seçimlerini yaptılar Ve şimdi Sonuçlarıyla yüzleşmeleri gerekiyor