Skip to content
 KULISAP HORROR STORIES episode artwork

Feb 16, 2026 21 min

KULISAP HORROR STORIES

from Pinoy Creepypasta Hosted by Sir Nebb and TAGM Marketing Solutions Inc.

Tuwing gabi, may naririnig siyang mahinang pagaspas at paggapang sa dingding. Akala niya ordinaryong kulisap lang—hanggang sa magsimulang may kagat at sugat na lumitaw sa kanyang balat. Hindi pala ito basta insekto, kundi isang nilalang na naghahanap ng matitirhan.

Episode details come from the podcast's RSS feed.

Embed this episode

Ready to play

KULISAP HORROR STORIES

0:00 21:19
of matches

Transcript Auto-generated, may contain errors

Magandang araw mga kapasta, lalong lalo na sayo Sir Nev Quero. Tawagin nyo na lang akong Daril. Ipabahagi ko lang itong kwento na naranasan namin ng mga kapatid ko noong mga bata pa kami. Laki kami sa probinsya Sir Nev. By the way may kakambal nga po pala ako. Natawagin na lang nating Dane. At ang mga kapatid naman namin ay halos kasing edad lang namin. Ewan ko nga sa mga magulang namin kasi malapit lang ang pagitan namin sa ate at sa sumunod sa amin. Kaya para lang kaming magkakalaro talaga.

Sa probinsya kasi uso yung gumigising ng maaga para tumulong sa mga gawaing pambukid. Kapag inabutan kami ng sikat ng araw sa higaan, hindi naman kami pinagagalitan ng mga magulang namin. Yun nga lang ay hindi rin kami kakausapin. Nakakailang, kaya todo gawa talaga kami kapag ganoon ang eksena. Minsan na umalis ng maaga-maaga si nanay at tatay para dumalo sa kasalan ng pamangkin nila sa ibang bayan. Dalawang araw silang wala noon dahil tutulong para sila sa paghahanda ng mga kakailanganin.

Unang beses yun na kaming magkakapatid lang ang naiwan sa bahay. 13 anos lang si ate noon at 11 ang susunod sa amin. Tapos may tatlo pa kaming nakababatang kapatid. Sinisilip-silip din kami ng tita namin pero medyo ilang metro din ang layo ng bahay nila. Sabi ni nanay at tatay, kaming dalawa ni Dane na lang ang magpunta sa bukid para manggapas ng pagkain ng kambing at kalabaw. Huwag na raw naming pakawala ng mga hayop at kumuha na lang kami ng pagkain nila sa umaga tapos bumalik kagad kami. Sa bahay lang daw kami at huwag nang maglalaboy-laboy dahil wala nga sila.

Okay naman ang sistema namin sa unang araw. Sayang-sayang nga kami kasi first time naming sabihin na nating nakalaya. Hindi kami nakakagalitan maliban sa ilang pananaway ni ate kasi natatakot siyang may makitang mali ang mga magulang namin pagdating nila. Bilang panganay ay siya talaga ang masisisi. Noong pangalawang araw na namin ay tsaka nagkaroon ng problema. Nangungumpay kami ni Dane ng mga damong pagkain ng mga hayop nang bigla siyang sumigaw. Tinawag niya ko at may tinuro siyang butas sa isang puno. Yung butas na ginagawa ng mga hinlulombo na tinatawag. Yung hinlulombo ay yung maiitim at malalaking bubuyog na tumitira ng nag-iisa sa mga butas ng kahoy at sobrang sakit kung makatibo. Nag-iisa lang talaga ang mga hinlulombo ayon sa pagkakaalam ko. Pero yung tinurong butas ni Dane ay dikit-dikit at para talaga siyang polkadot sa patay na puno.

Sa tinagal-tagal naming nangungumpay sa bukid, ay yun ang unang beses na nakakita kami ng ganoon. Pinanood namin yung patay na kahoy, tapos nandiri ako, kasi nga grabe yung mga butas na pagkarami-rami. Itong si Dane naman, binato yung kahoy. Pagkabato niya, biglang nadurog yung tinamaan niya dahil sa karupukan. E di nagtatakbo na kami, dahil baka maglabasan yung mga hinlulumbu at habulin kami.

Wala namang humabol sa amin at nakauwi kami ng walang tibo. Ang kaso, nilagnat si Dane kinagabihan tapos nagtideliryo. Nakatingin lang siya sa taas tapos winawagayway niya yung mga kamay niya kasi may mga hindulumburaw at titibuin siya. Hindi namin alam ang gagawin namin at pati mga kapatid namin ay natatakot na sa kanya. Si ate naisip na takbuhin na lang yung pinakamalapit naming kamag-anak. Sa totoo lang ay takot din si ate ng mga oras na yon pero pinilit niyang gawin.

We didn't have to leave it in the morning, Sir Nev, and we were left behind because of the fear of Dane. . . . . .

ay hindi na namin nakita nang bumalik kami. Ayon sa matatandang nakausap ng tatay namin, hindi raw pang karaniwan ang mga hinlulumbula yon. Maaari daw na alaga sila ng mga engkanto. Hi Posterneb, sana mapansin nyo itong message ko na tungkol sa kakilakilabot kong karanasan. Edad rin tayuno ako nang magkaroon ako ng sakit sa bato dahil sa labis na pag-inom ng soft drinks at hindi pag-inom ng tubig. Ang hirap pala mag-apply ng trabaho kapag ganoon at ang malalapa ay hindi ako gumagaling sa mga tabletas na nire-reseta sa akin ng mga tao sa center kung saan ako nagpapagamot.

I'm going to consult a doctor, and I'm going to say that there are a lot of children that I need to take away. I've taken away my children, so I'm going to take away one of my children. I'm going to take away my children. I'm going to continue to work hard. In the past, I'm going to study two children in elementary school.

Para makatulong kahit papano sa gastusin, ay naisip kong magtanim ng mga gulay sa bakuran namin at mag-alaga rin ng manok at tilapia. Chinaga akong gumawa ng pand at kulungan ng manok para sa mga hayop na binili ko. Ang mga buto naman ng gulay ay galing sa mga binibiling gulay ni misis sa palengke. Pinatutuyo ko ang mga buto at siyang tinatanim. Sa paghuhukay ko para sa mga halaman, ay may natuklasan akong bahay ng anay sa ilalim ng lupa. Ang ginawa ko ay hinukay ko yun ng hinukay para maalis sila. Mahirap din ang mga anay sa bakuran dahil kahoy ang mga pintuan namin. Bukod doon ay baka masira din nila ang mga pananim ko

Sa kakahukay ko ay nahanap ko yung reyna ng mga anay. Kasing laki siya ng hinlalaki ko sa kamay. Pero yung malaking part na yun ay parang hindi niya nabubuhat. Ang nakakagalaw lang sa kanya ay yung parang ulo niya. At yung malaking bahagi ay kumikislot-kislot na hindi maintindihan. Ang naisip ko agad na gawin ay i-preserva siya dahil noon lang ako nakakita ng reyna ng mga anay. Napapanood ko yun sa TV pero iba pala kapag nakita mo sa personal. Tumintig nga yung mga balahibo ko.

Ang alam ko, kapag nakuha mo ang reyna ng mga anay, ay mamamatay na yung buong kolonya, kaya hindi ko na inabala pa ang sarili ko sa pagpatay pa sa mga maliliit na anay. Nilagay ko nga itong reyna sa garapon na may formalin na hiningi ko talaga doon sa kakilala ko sa punerarya. Tinuruan pa niya ko kung papanong mapepreserva ng maayos yung reyna. Manghang-mangha ang mga anak namin sa reyna ng anay, pero hindi ko pinagagalaw sa kanila ang garapon dahil baka mabasag. Ngayon ito na nga yung hiwaga na naranasan ko. Kapag napapatingin ako roon sa reyna, ay parang may kumikislod sa ilalim ng ari ko.

Parang may mga uod na gustong kumawala kaya kinikilabutan ako. Basta sa tuwing mapapatingin ako roon sa Reyna ay ganoon ang pakiramdam ko. Parang naaalala ko yung mata ba niyang katawan na kumikislot-kislot. Naikwento ko yun sa misis ko at sinabi niyang ibalik ko raw yung Reyna sa lupa dahil baka raw Nuno yun. Natakot ako pero hindi ko pinahalata. Hindi na lang ako umimik.

At ginawa ko ay kinayaan pa muna na magtagal ng ilang araw yung anay sa garapon. At ganoon pa rin, basta mapapatingin ako roon ay may mararamdaman akong kirot sa ari dahil nga parang may gumagalaw-galaw roon. Ang ginawa ko ay hinawakan ko yung garapon at pinanood doon yung anay. At ayan na naman nga, kumirot na naman. Kaya naisip ko nga na ibalik na sa kaharian niya yung reina kahit pa nga patay na yon. Nilibing ko siya sa dating kinalalagyan ng kolonya nila at kagaya ng inaasahan ko ay wala na nga yung mga anay.

May mula noon ay siyempre pa hindi ko na naramdaman yung mga kirot at paggalaw-galaw sa maselang bahagi ng katawan ko. Pero isang araw ay nagising na lang kami ni misis dahil sa masasakit na kagat sa balat namin. Ang daming anay sa higaan namin Sir Nev. Hindi namin malaman kung saan nagmula dahil bakal naman yung kama namin. Nagalit sa akin ang asawa ko at ang sabi niya ay dahil yun sa pagkuhako sa rina ng mga anay.

Nilinis namin ng kutsyon, kubrekama, mga unan pati kumot. Mabuti na lang na wala din yung mga anay pagkatapos noon. Hindi lang talaga namin malaman kung saan sila nang galing. Pero sabi ng misis ko, Sir Nev, posible raw na paraan nila yon para makaganti sa akin dahil sa ginawa ko sa reina nila. Naniniwala ba kayo sa barang? Ito kasing kwento ko ay tungkol sa pinaniwala ang barang na nangyari sa lupain ng kalululuhan ko. Kagaya ng sa lupaing kinatitirikan ng bahay ni na Lolo Horacio, ay walang halamang napakikinabangan ang tumutubo.

Puro damulang. Posible namang hindi lang talaga malusog ang lupa sa bakurang yon dahil matagal na hindi nabubungkal. Pero ang paniniwala ni na Lolo Horacio ay dahil sa barang ang kawalan ng buhay ng lupang kinatitirigan ng bahay nila. Sa kwento ni Lolo at ng iba pang matanda sa barangay namin, isinumpa ang Lolo ni Lolo Horacio dahil sa away sa pag-ibig. Nasa Pilipinas pa raw ang mga kastila nang mangyari ang pambabarang na yon. Yung Lolo ni Lolo Horacio na tawagin na lang nating kastor.

ay may kasintahan na tagaibang bayan. Buwanan sila kung makita dahil nagluluwas ng panindang gulay si Lolo Castor. Yung lupain na tinataniman ng gulay ay yun daw mismong lupang kinatitirikan ng bahay ni Lolo Horacio ngayon. May isang lugar daw kung saan nakikita si Lolo Castor at yung kasintahan niya. At doon din daw sa lugar na yon, nakilala ni Lolo Castor yung babaeng naging third party nila.

Isang beses daw kasi ay hindi nakarating sa tagpuan yung kasintahan ni Lolo Castor dahil sa kung anong pinagkakaabalahan. Yun naman yung pagkakataon na nilapitan siya noong babae para magpakilala. Yung babae raw ang nag-first move. Hindi naman daw totoong lahat ng babae noong unang panahon ay mahinhin. May kagaya raw noong babaeng yun na tawagin na lang nating Ofelia. Itong si Ofelia nakakapunta roon kina Lolo Castor kasi may kaya sa buhay. Pero kahit daw tinatapon na ni Ofelia ang sarili niya kay Lolo Castor, ay loyal ito sa kasintahan niya.

Kaya bago pa lumala ang lahat, ay niyaya ng magpakasal ni Lolo Castor yung kasintahan niya, na pumayag naman agad. Naikasal ngayon si Lolo Castor, kaya galit na galit si Ophelia. Exactong isang taong anibersaryo ni na Lolo at ng asawa niya, ay biglang sinalakay ng napakaraming balang ang gulayan ni na Lolo Castor. Bukod tanging yung taniman lang nila ang inatake, tapos ay umalis din ang mga yon nang maubos ang mga gulay nila. Hindi pa raw naisip noon ni na Lolo Castor na dahil kay Ophelia ang mga balang na yon, sumubok pa raw uli ng panibagong pananim si na Lolo Castor.

Pero ganoon na naman, sinalakay na naman sila ng mga balang noong aanihin na ang mga gulay. Kung hindi raw balang ay binubukbok ang mga bunga ng mga gulay. Wala talaga silang napapakinabangan, kaya sumuko na lang sila sa pagtatanim. Sa halip ay nagtrabaho sa Maynila si Lolo Castor. Pumasok siya sa printing press habang yung asawa naman niya ay naiwan sa probinsya kasama yung mga anak nila. Naging kasambahay naman ito sa mayamang mag-anak. Ang kaso ay nagkasakit naman yung babae. Nang hina tapos isang araw ay parang may umuugong sa tinga niya. Nangayayat yung asawa ni Lolo Castor.

Hanggang sa isang araw ay tumumba na lang ito at dumugo ang tenga. May lumabas daw na kung anong insekto sa tenga ng asawa niya bago ito namatay. Isa sa mga kapitbahay ang nakakita at nakahuli doon sa insekto. Nilagay niya sa basong lata. May nakaalam daw kung anong uri ng insekto yon at sinabing palipad daw yon ng mambabarang. Dahil doon ay nalaman na binarang pala ang asawa ni Lolo Castor.

Pinaulaan ni Lolo Castor kung sino ang bumarang sa asawa niya at napag-alaman nga na si Ofelia yun. Sa galit ni Lolo Castor ay sinugod niya si Ofelia at pinagpapalo hanggang sa mamatay. Nabugbog ng mga kaanak ni Ofelia si Lolo Castor pero nakatakas siya bago siya mapatay. Pinaghanap si Lolo Castor kasi tumakas siya kasama yung mga anak niya. Bumalik lang sila sa probinsya makaraan ng halos 30 taon. Nakisama raw sila sa isang mahusay na mambabarang at yun ang tumulong sa kanila na makaligtas sa pamilya ni Ofelia.

Kaya lang, hindi ang lupain nila na siya nilang inaasahan sa paghahanap buhay. Doon daw tinutok lahat ng barang at sumpa sa pamilya niya. Hindi raw nila mapapakinabangan ang lupang yun hanggat may saling lahi silang nabubuhay. Yun ang paniniwala ni Nalolo Horacio Serneb. Hanggang ngayon na mahigit isang daang taon na ang nakakaraan, yun pa rin ang kwento nila kung bakit walang tumutubong kapakipakinabang sa bakuran nila. Magandang araw po sa lahat ng bumubuo ng Pinoy Creepypasta. Kamusta sa mga nakikinig ngayon?

Sir Nev, may gusto lang po akong ibahagi sa inyong channel. Dati ako lang ang addict sa channel mo. Kaso ngayon, nahawa na sa akin sila Mama at Papa. Kaya palagi nila akong tinatanong kung may bago karo bang upload. Sinabihan din nila ko kung pwede rin daw bang magshare kami ng kwento sayo. So ang kwento pong ito ay base sa kwento sa akin nila Mama at Papa. Seventies kasi ito nangyari at wala pa ako nung mga panahon na yon. Sa ngayon po ay dito na kami nakatira sa Cebu. Pero noong nagsisimula pa lang daw ng pamilya sila Papa, ay doon muna sila tumira sa Marikina. May tsuhin kasi si Papa doon at pareho silang nagtatrabaho doon ni Mama.

Sa lugar na yun daw, may tindahan na palaging tinatambayan sila Papa. Kapag oras ng pahinga ay doon sila nagme merienda. May anak daw yung may-ari ng tindahan, na itago na lang natin sa pangalang Elisa. Medyo kakaiba daw yun, kasi hindi lumalabas ng bahay. Noong tanungin daw ni Papa kung bakit, ang sabi nung nanay ay may naging kaibigan daw na engkanto. Tapos binigyan daw siya ng kakayahan, pero sabi rin nung nanay, parang sumparaw ang binigay sa kanya.

That's what it is, Elisa, when she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, she's dead, Kapag daw nakikita nila yun ay natataranta na sila, kasi sigurado na nga na may mamatay. Dadapuraw yun malapit kay Elisa na parabang nagpapaalam na meron siyang kukunin. Tapos bigla nalang lilipad palayo. Sa ilang taon daw Sir Nev na nilagi nila papa doon, eh hindi naman daw nila nakita ni Minsan yung paru-paru na sinasabi ng nanay ni Elisa. Kaya hindi talaga sila naniwala. Ang sabi naman nung nanay ay gabing araw kasi dumadalaw.

But he didn't really believe it. No next day, it was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day. It was a nice day.

Noong nahimasmasan daw, sinabi niya nga na dumalaw na naman yung paru-paru kay Elisa. At kagaya nga ng paulit-ulit niyang sinasabi, napakarami raw nila ni hindi niya mabilang kung ilan. Sa puntong yon, hindi na raw alam nila papa kung anong iisipin. Baka raw nababaliw na yung nanay tapos nadadamay pa yung anak niya. . . . . . . . . . .

Palagi nilang pinag-uusapan ni mama yung nangyari. Sa isip nila, yun na kaya yung maraming paru-paro na dumalaw kay Elisa? Ibig bang sabihin, may katotohanan talaga yung sinasabi ng nanay niya? Wala na raw naging balita sila papa kay Elisa, o kahit sa nanay niya, kasi nga hindi na sila bumalik ng marikina. Pero sabi raw ng tsuhin niya, parang nabaliw daw si Elisa, hindi na pinag-aral ng nanay niya. Usap-usapan nga rin daw doon, pati yung nanay niya ay nabaliw na.

Frequently asked questions

How long is this episode of Pinoy Creepypasta?

This episode is 21 minutes long.

When was this Pinoy Creepypasta episode published?

This episode was published on February 16, 2026.

Is there a transcript available for this episode?

Yes, a full transcript is available for this episode. You can read the complete transcript on the episode page.

Can I download this Pinoy Creepypasta episode?

Yes. Use the download control on the episode player to save the publisher-provided media file.