KUR DHIMBJA VJEN — Zanafilla 23

Zanafilla 23 Pleqtë e fshatrave tona kanë një zakon të bukur: kur dikush humbet një të afërm, fqinjët vijnë. Nuk flasin shumë. Ulen pranë, sjellin ushqim dhe qëndrojnë. Sepse dhimbja nuk ka gjithmonë nevojë për fjalë; ka nevojë për prani.Zanafilla 23 na mëson si të përballemi me vdekjen dhe si të vazhdojmë jetën me besim.Së pari — lejoje veten të qash. Abrahami qau për Sarën. Besimi nuk na bën të pandjeshëm; na jep shpresë edhe në mes të dhimbjes. «Qani me ata që qajnë» (Romakëve 12:15).Së dyti — qaj, por pastaj ngrihu. Abrahami u ngrit dhe filloi të veprojë. Dhimbja ka kohën e saj, por vjen një moment kur duhet të hedhim hapin tjetër. Të kërkosh ndihmë kur nuk mundesh është forcë, jo dobësi.Së treti — kujto se je kalimtar. Abrahami tha: «Jam i huaj». Edhe ne nuk jemi këtu përgjithmonë. Prandaj mbajmë gjithçka me dorë të hapur dhe vendosim shpresën tonë në qytetin qiellor.Së katërti — ruaje lirinë tënde. Abrahami nuk pranoi tokën si dhuratë. Ai pagoi çmimin e plotë. Jo çdo dhuratë është pa kosto. Ndonjëherë çmimi që paguan sot të ruan lirinë nesër.Së pesti — varros me dhimbje, por edhe me shpresë. Për besimtarin, varri nuk është pikë, por presje. «Ata që kanë fjetur në Jezusin, Perëndia do t'i sjellë bashkë me Të» (1 Thesalonikasve 4:14).Së gjashti — beso edhe kur dhemb. Abrahami bleu shpellën në mes të dhimbjes. Veprimi i tij tha: «Edhe sot, unë besoj.»Kjo është Zanafilla 23: Qaj. Ngrihu. Vazhdo. Dhe beso.