KUR GJITHÇKA NDRYSHOI” (Zanafilla 3)

Peshkatarët e dinë një të vërtetë të thjeshtë: asnjë peshk nuk kap grepin e zhveshur. Grepi vishet gjithmonë me karrem — diçka që duket ushqim, që premton jetë, dhe që fsheh vdekjen brenda. Kështu punon çdo tundim që nga Edeni: askush nuk zgjedh të keqen të paraqitur si e keqe; zgjedhim karremin, dhe grepi vjen bashkë me të. Prandaj Zanafilla 3 nuk është thjesht histori e lashtë — është pasqyra e çdo dite tonën. Ja pesë mësime shumë praktike:Së pari — mësoje strategjinë e armikut. Tundimi ende punon me të njëjtat tri hapa: dyshimi mbi Fjalën («A ka thënë vërtet Perëndia?»), mohimi i pasojave («S'ka gjë, nuk ndodh asgjë»), dhe premtimi i rremë («Kjo do të të bëjë të lumtur»). Kur t'i dëgjosh këto zëra — dhe do t'i dëgjosh — dije se ke përballë një strategji të vjetër sa Edeni. Përgjigju si Jezusi: me «Është shkruar».Së dyti — mos u fshih; dil kur të thërrasë «Ku je?». Instinkti ynë pas mëkatit është i njëjtë me atë të Adamit: fshihu, mbulo, shmang. Por Perëndia nuk të kërkon për të të shkatërruar — të kërkon për të të shpëtuar. Rrëfimi i sinqertë («mëkatova») hap derën që fajësimi e mban të mbyllur: «Po t'i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë që të na falë» (1 Gjonit 1:9).Së treti — prit gjemba, por mos i ngatërro me mallkim personal. Jetojmë në një botë të rënë: puna lodh, trupat sëmuren, marrëdhëniet plagosin. Këto janë pasojat e Zanafillës 3 mbi gjithë krijimin — jo domosdoshmërisht dënim personal për mëkatin tënd të veçantë (Gjoni 9:2–3). Mos e lër armikun të të bindë se çdo vështirësi është shenjë që Perëndia të ka braktisur.Së katërti — beso në premtim edhe në mes të gjykimit. Adami e quajti gruan «nëna e të gjallëve» kur sapo ishte shpallur vdekja — besim në premtimin e Perëndisë përballë rrethanave që thoshin të kundërtën. Edhe ti, në ditën më të errët, mbaje njërin sy te vargu 15: Perëndia e ka shpallur fundin e gjarprit, dhe asnjë rënie e jotja nuk e anulon atë premtim.Së pesti — hiq gjethet e fikut, prano veshjen e Tij. Vete shpëtimi — përpjekja për ta mbuluar turpin me vepra, imazh, arritje — është gjethja e fikut që thahet çdo mbrëmje. Perëndia ofron diçka tjetër: mbulesë që kushton gjak, dhuratë që nuk e qep dot vetë. Pusho së qepuri. Prano të vishesh.