Kur Perëndia Kërkon Një Ndërmjetës (Ezekieli 22:30)

Kur Perëndia Kërkon një Ndërmjetës1. Kuptimi dhe Rëndësia e NdërmjetësimitPërkufizimi shpirtëror: Ndërmjetësimi është akti i të qëndruarit "në të çarën" midis Perëndisë dhe njerëzve për të ndërtuar një mur mbrojtës kundër së keqes.Natyra njerëzore në lutje: Ndërsa njerëzit shpesh kthehen nga Perëndia vetëm në ditë të vështira, thirrja e vërtetë është për një qëndrim konstant besnikërie.Përgjegjësia si "Rojtar": Sipas Ezekielit 33:7, besimtarët kanë detyrën shpirtërore të paralajmërojnë dhe udhëzojnë të tjerët, duke e hequr fajin nga vetja e tyre.2. Shembujt e Ndërmjetësimit në Besëlidhjen e VjetërMoisiu: Qëndroi para Perëndisë për të kërkuar mëshirë për Izraelin kur populli rrezikonte shkatërrimin për shkak të adhurimit të viçit të artë.Abrahami: Ndërmjetësoi me këmbëngulje për Sodomën dhe Gomorrën, duke negociuar deri në dhjetë njerëz të drejtë dhe duke shpëtuar Lotin me familjen e tij.Samueli: E konsideronte ndërprerjen e lutjes për popullin si një mëkat direkt kundër Zotit.Nehemia: Agjëroi dhe qau për kombin e tij, gjë që hapi rrugën për rindërtimin e tempullit dhe rikthimin kombëtar.Isaia: Ju përgjigj thirrjes hyjnore me gatishmëri të plotë duke thënë: "Ja ku jam, dërgomë mua!"3. Krishti dhe Thirrja e Përgjithshme për KishënJezusi si Ndërmjetësi i Përsosur: Sipas Hebrenjtë 7:25, Krishti jeton përjetësisht për të ndërmjetësuar për ne dhe është përmbushja finale e kësaj figure.Reagimi i botës: Ashtu si në kohët biblike, nëse Krishti do të vinte sot, bota materiale shpesh do ta keqkuptonte dhe do ta refuzonte.Thirrja për çdo besimtar: Ndërmjetësimi nuk është një dhuratë për pak njerëz, por një detyrë e përbashkët. Kisha është thirrur të jetë një "priftëri mbretërore" (1 Pjetrit 2:9).KonkluzioniMësimi përfundon me një thirrje për reflektim personal. Edhe pse ligësia dhe sfidat e botës sot janë të njëjta si në kohët e lashta, Perëndia vazhdon të kërkojë njerëz me zemër të pastër që janë të gatshëm të sakrifikojnë përmes lutjes dhe agjërimit. Ndërmjetësimi kërkon që besimtarët të mos shohin pas apo të kërkojnë vlerësim njerëzor, por të guxojnë të qëndrojnë përpara Perëndisë për të ndryshuar fatin e familjeve, qyteteve dhe kombit të tyre.