Kuran'a Öykünmeler- Aleksandr Sergeyeviç Puşkin

Çift ve tek üstüne ant içerim, Kılıç ve haklı savaş üstüne ant içerim, Sabah yeli üstüne ant içerim, Akşam duası üstüne ant içerim: Hayır, seni terk etmedim ben. Ya kimdi başını okşayarak o korunaklı yere götürdüğüm, Amansız takipten saklayarak? Ben değil miydim çölün sularıyla susuzluğunu dindiren? Ben değil miydim diline senin akıllar üstünde erk veren? Sıkı dur öyleyse, Yalanı hor gör, Yürü gerçeğin yolunda inançla, Sev öksüzleri, Öğüt ver titreyen yaratığa... Ey lekesiz kadınları peygamberin, Siz farklı kılındınız bütün eşlerden: Ayıbın gölgesi de korkunçtur sizin için... Yaşayın alçakgönüllülüğünüzü yitirmeden Ve sizler, Akın akın gelenler akşam ziyaretine, Sakının, dünyasal telaşlarla Kurumuş, kokusuz bir çiçek gördüm, Unutulmuş bir kitabın sayfaları arasında; Ve bu çiçek tuhaf hayallerle, doldurdu ruhumu ansızın: Nerede açtın, ne zaman, hangi baharda? Çok mu yaşadın, kim seni koparan? Tanıdık mı, yabancı bir el mi? Ve neden seni böyle bırakıp gittiler? Sevecen bir buluşmanın mı, Yoksa ölümcül ayrılıkların anısına mı, Ya da ıssız kırlarda, orman gölgelerinde yapılmış, Bir yalnız yürüyüşün ardından mı buradasın? Yaşar mı şimdi çiçeği solduranlar? Acaba şimdi neredeler? Yoksa onlar da, şu gizemli çiçek gibi, Çoktan cansızlaşıp gittiler mi? Neden böbürlenir ki insanoğlu? Dünyaya çıplak geldiğinden mi, Ömrünün kısalığından mı, Güçsüz doğduğu, güçsüz öleceği için mi? Yoksa Tanrı onu keyfince öldürecek ve diriltecek diye mi? Mutlulukta da acı yazgıda da gökten nasıl belirliyorsa günlerini diye mi? Her şey akacak onun önünde Korkuyla allak bullak; Ve yok olacak günahkârlar, Ateş ve külle kaplanarak.