Kuş Ölür Sen Uçuşu Hatırla- Füruğ Ferruhzad/ Babam ve Oğlum (2005)

Kim vurduya gitti aşkımız Faili meçhul değilse, nefsi müdafaadır… Ellerimizdeki kelepçenin anahtarı sende Kavgamızın tek seyircisi bu şehir Tutunduğumuz tek dal içimizdeki isyandır Söyle...Sen söyle Akan kanımızın hesabını kime soracağız? Kim toplayacak gözyaşlarımızı? Kim koyacak sevgiyi içimize? Hiç bilir misin bu duyguyu? Hayat devam edecek. Birileri yeni kitaplar yazacak, okuyamayacaksın. Yeni filmler çekilecek, izleyemeyeceksin. Sevdiğin bir şarkıyı bir daha dinlemek isterken, dinleyemeyeceksin. Bunlara kolay alışır insan. Ama onu büyürken izleyememek, yanında olamamak...Ona bir hayat ver. Bir evi olsun, ama zaman zaman da çıkıp gidebileceği bir ev. Ona söylemek istediğim o kadar çok şey var ki. Sen söyle ona… Ona de ki... Gittik Acılara gittik Keşkelere gittik Ben sana, sen bana gittik Sonra öğrendik ki, dünya yuvarlak Kaldık Sen bağıra bağıra ağlardın, ben susardım Sen duvarları yumruklardın Ben içime içime oyardım kendimi Sen çimenlere yatıp uyuyakalırdın, Ben banklara tünemiş uykusuz.... Ne bileyim. Şimdi aramıza duvar örsen, Yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım. Şu gezegende 5 milyar insan yaşıyor ama işte tutup birini seviyorsun ve onu kimseyle değişemiyorsun. Zaman geçmiyordu. Zaman oydu: yalnız o. Irmak oydu, ok da, taş da o. Ama hareket etmiyordu. Atılan taş hala orta yerde asılı duruyordu. Gündüz veya gece yoktu. Yarından korkmuyorum, nasıl olsa bir bütün değilmiyiz biz? Evrenin güzelliği ile eş değer olduğunu söyleyebilirim. Öyle ya, evrenin ta kendisisin sen Gözlerin, deniz ve gökyüzünü var etmiş Tenin mezopotamya toprağına can vermiş Saçların bana en sert fırtınaları anımsatıyor Sen içerdin, Sen aşka inanmazdın, Sen inanmazdın Ben maviye inanırdım Boynumdaki yorgun damarların mavisine... Beyaz dalgaları omuzlayan deniz mavisine... Denizin bittiği yerde başlayan göğün mavisine inanırdım Bi de ensemdeki dövmeye inanırdım ''Kuş Ölür, Sen Uçuşu Hatırla''