Kuşatma Altında (Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var)- Ataol Behramoğlu/ Celladıma Gülümserken Çektirdiğim Resmin Arkasındaki Satırlar- İsmet Özel/ Deli Eder İnsanı Bu Dünya- Orhan Veli Kanık

Gökyüzünde bir yıldız, yeryüzünde iki çocuk Bir tekneyim, gösterin bana kıyılıkları Kent dışında yaşardım Gök diye bir şey vardı bir zaman Görülürdü oradan Bir sabah tutuştu hepsi, Bütün canlıları yutmak için bir sabah, fışkırdı topraktan gök Ey beni umutsuz eden kan! Ey bütün şarkılardan artan! Kuşatma altında vermem gerekiyor ömrümü etkileyecek kararları Yalnız ve yuvasız uçar kartal güneşin önünde Uzaklaşan seslerini dinliyorum hayatımın Hemen açma kollarını... İnsan seslerine tutunarak ilerliyorum Benim korkum ve umutsuzluğum, artık ölmüş bir adam gibidir Ey benim kaçınılmaz yazgım! Saygılı dudaklarınla yarıştım Acılardan ve hüzünlerden değil Kaçmalardan ve korkulardan değil... Düşündüm sonra Belki...dedim. Doğdun ve büyüdün. Belki bundan 60 sene sonra bu dünyada olmayacaksın. Ne dertlerin kalacak geriye, ne de sıkıntıların, her biri senin ile birlikte toprağa gömülecek. Düşündüm sonra Çiçeklerin dalında sevilmesi gerektiğinden bahsediyorlar...Yolunmuş bir çiçeğin, bıçaklanmış bir insana benzediğinden. Peki öyleyse, evdeki vazoları dolduran çiçekler hep ölmüş insanlar mı? Düşündüm sonra İnsanlar ne kadar yanlış tanıyorlardı... Anladım. Denizler boşuna devirip duruyor bir çarşaf gibi Deniz kendini ateşe verdiğinde yananın ben olacağımı neden anlamıyor? Anladım sonra Hafızamda birtakım resimler, olaylar, insan yüzleri var. Bölük pörçük cümleler, gülüşmeler, hıçkırıklar var. Kendi yolunda, kendini kaybeden biriyim ben. Anladım Ölümün sonsuzluğunu dilerler bize. Tek bir dünyada yaşamıyoruz. Bu gezegende ne kadar insan varsa, o kadar dünya var. Hiçbir şey bu gerçeği değiştirecek kadar güçlü değil... Bunları düşünürken gülümsedim...İnsan kendine benzeyen bir dünyayla karşılaşınca gülümsüyor. Bilinçli bir şekilde tezahür etmiyor bu, içten içe çağlıyor. Ben, kağnılarla yaylılarla büyüdüm geldim Bir ben yitirmedim galiba belleğimi Her şey ben yaşarken oldu, bunu bilsin insanlar Ben yaşarken koptu tufan Ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kâinat Ben oysa herkes gibi Herkesin ortasında Burada, bu istasyonda, Bu siyah paltolu casusun eşliğinde, en okunaklı çehremle bekliyorum Oyundan çıkmıyorum Anladım ki, ''Deli eder insanı bu dünya; Bu gece, bu yıldızlar, bu koku, Bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç” Vazgeçemediğim.''